Κοινωνική διάρθρωση- Ρατσισμός!

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ 

Της  Αλίκης Οικονόμου  Γιωτάκου

Φιλόλογος Καθηγήτρια - Συγγραφέας

Ζούμε σε μια εξαιρετικά ασυνήθιστη εποχή προόδου σε  όλους τους τομείς της τεχνολογίας, η οποία έχει ξεπεράσει κάθε ανθρώπινη φαντασία και σκέψη και ούτε μπορούμε βέβαια να συλλογιστούμε τι αποτελέσματα θετικά ή αρνητικά θα έχει η πρόοδος αυτή για  το άτομο και την κοινωνία.

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου έχουμε μια νέα φάση τεχνολογικού πολιτισμού. Οι πρωτοφανείς τεχνολογικές εφαρμογές  συνετέλεσαν, ώστε το άτομο και η κοινωνία να εξελιχθεί με αλματώδη ρυθμό.

Η διαστημική εποχή, η εποχή της πληροφορικής, η ηλεκτρονική εποχή δεν είναι μία βαθμιαία μεταβολή, αλλά μία λαίλαπα που παρασύρει οτιδήποτε παλιό δεν αντέχει στην ορμή της, όπως γράφει η διδάκτωρ Δέσποινα Κοντονατσίου στη μελέτη της «Η επίδραση της Βιομηχανικής  νοοτροπίας στη νεότερη γλωσσική πολιτική».

Ο βιομηχανικός πολιτισμός άλλαξε τη μορφή του παραδοσιακού κόσμου. Ο άνθρωπος υποτάχτηκε τώρα στην αρχή της τυποποίησης... Όμως η τυποποίηση του προϊόντος συνεπάγεται και την τυποποίηση του ατόμου και του συνόλου.

Το ρολόι τυποποιεί το χρόνο και η τυποποίηση του χρόνου τον συγχρονισμό και τον προγραμματισμό. Όλοι υποκείμεθα σε ένα παραπλήσιο πρόγραμμα.

Το άτομο χωρίς καν να το καταλάβει έχασε την ελευθερία του, την ατομικότητά του, σκέπτεται με τη σκέψη του άλλου και εδώ βλέπουμε την αντινομία η οποία εξισούται  με τις άσχημες πλευρές της ζωής συγκριτικά με τον τεχνολογικό πολιτισμό.

Ο άνθρωπος έχασε τα ψυχικά του χαρίσματα, καθώς κινείται σε μια ξέφρενη πορεία ζωής. Έχασε την ανθρωπιά, την αγάπη, την καλοσύνη, την αδελφοσύνη και ζει πλέον με τάσεις εχθρικές και πολλάκις επιθετικές για τους άλλους σε μια προσπάθεια υποσκελισμού των άλλων.

Έγινε τώρα ότι οι Λατίνοι έλεγαν σοφά  «homo homini  lupus” (O άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος.)

Πάνω στις θέσεις αυτές δικαιολογείται και η ύπαρξη του κοινωνικού ρατσισμού.

Τι εννοούμε όμως λέγοντας κοινωνικό ρατσισμό;

Εννοούμε τις διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, όταν διαφοροποιούνται και κατατάσσονται σε πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και αμόρφωτους, γυναίκες και άνδρες, Εβραίους, μαύρους και άλλες φυλές (κατώτερες κατά την αντίληψη των ρατσιστών), επαγγελματίες κύρους και μη, βιομηχάνους, εφοπλιστές και ναύτες, που σαφώς θεωρούνται κατώτεροί τους και οι άλλοι απαξιούν να κάνουν λόγο γι’ αυτούς.

Κοινωνικός  ρατσισμός υπάρχει ακόμη και στους ανθρώπους που ζουν σε πλούσια προάστια, συγκριτικά με τους άλλους των φτωχών και υποβαθμισμένων περιοχών.

Εκεί όμως που ο κοινωνικός ρατσισμός αποτελεί ράπισμα για την κοινωνία είναι η διάκριση ανάμεσα σε υγιείς και αρτιμελείς και σε άτομα που η μοίρα τους στέρησε το αγαθό της υγείας και της αρτιμέλειας. Και είναι τόσο σκαιοί και βάρβαροι οι ρατσιστές αυτοί που δεν διστάζουν να καταφύγουν στην ειρωνεία και να μην σεβαστούν το ελάχιστο προνόμιο που τους έδωσε η Πολιτεία, να μπορούν δηλαδή να σταθμεύουν τα αμαξίδιά  τους σε χώρους προορισμένους γι’ αυτούς.

Εδώ δεν νομίζω ότι πρέπει έτσι απλά να προσπεράσουμε το θέμα.

Πολιτεία και ρατσισμός!!

Πού και πώς η πολιτεία στάθηκε συμπαραστάτης στον αδύναμο νέο, στην αδύναμη και ανήμπορη γυναίκα, στον αδύνατο εν γένει συμπολίτη της;

Πού είναι τα μεγάλα πεζοδρόμια, χωρίς παγίδες παντού, πού οι ράμπες για να ανεβαίνουν χωρίς φοβερή δυσκολία οι έχοντες ανάγκη;

Γιατί παίζουμε εν ου παικτοίς;

Ποιος ειρωνεύεται ποιον; Μα φυσικά ο αρτιμελής τον ανήμπορο, ο πλούσιος τον πένητα, ο έχων παλάτια πάνω στο κύμα της θάλασσας εκείνον που ζει κάτω από τη γη και αντικρίζει κάπου- κάπου και καμιά αχτίδα φωτός.

Έως πότε όμως αυτή η κρατική ακαμψία; Έως πότε; Μήπως αυτή η τακτική σημαδεύει άσχημα και ανεπανόρθωτα τη ζωή μας και ρίχνει τον λίθον του αναθέματος σε όσους μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν;

Δυστυχώς ναι. Ο ρατσισμός έχει σημαδέψει τη ζωή μας σε μεγάλο βαθμό. Μας υποβίβασε στην κλίμακα των ανθρωπιστικών αξιών, μας τοποθέτησε σε μια τάξη όπου κυριαρχεί η ιδιοτέλεια, ο ετσιθελισμός, η εγωπάθεια, η έλλειψη ψυχικής προσέγγισης του άλλου.

Οι λόγοι για τους οποίους εκδηλώνεται το φαινόμενο αυτό είναι πολλοί και ποικίλοι. Μπορούμε όμως να εντοπίσουμε την ύπαρξή τους σε μερικές αλλά πολύ βασικές αιτίες.

Κατά πρώτον, είναι η ψυχική απομόνωση στην οποία έχει περιέλθει ο άνθρωπος του σύγχρονου πολιτισμένου κόσμου.

Ζούμε δυστυχώς στην αντίνομη  κατάσταση της μεγάλης τεχνολογικής προόδου από τη μια  πλευρά και της ηθικής παρακμής και απάρνησης ιδεών και ιδανικών από την άλλη.

Το ΕΓΩ του ανθρώπου  προβάλει επιτακτικά και παραμερίζει καθετί που είναι δυνατόν να του δημιουργήσει και την πιο μικρή δυσκολία.

Η αύξηση των καταναλωτικών αγαθών, των δυνατοτήτων για ευμάρεια, η αλλοτρίωση του ανθρώπου που είναι καθ’ ολοκληρίαν υποταγμένος στην ύλη και το τεράστιο κενό που δημιούργησε μέσα του, είναι από τις βασικές αιτίες του ρατσισμού.

Οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε τάξεις, ομάδες, πλούσιους και φτωχούς δημιουργώντας ένα κοινωνικό πλέγμα γύρω τους, που δεν τους αποσπά μόνο από τους συνανθρώπους τους, αλλά κυρίως τους απογυμνώνει από κάθε ανθρώπινο που διέκρινε πριν την ύπαρξή τους.

Τιμή, αγάπη, φιλαλήθεια, ευθύνη, αγνότητα, ειλικρίνεια, αλληλεγγύη έγιναν έννοιες άγνωστες για την κατηγορία των ανθρώπων αυτών.

Έτσι η σύγχρονη κοινωνία έκανε το θεμελιώδες λάθος να απειθήσει στο νόμο της αφύπνισης του πνεύματος. Το «ου τι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν» που είπε προφητικά  για την εποχή μας η Αντιγόνη με τη γραφίδα του Σοφοκλή, δεν νομίζω ότι συγκινεί εύκολα πολλούς συνανθρώπους μας σήμερα.

Ο Σαμαράκης είχε πει ότι «όσο οι στέγες των σπιτιών μας πλησιάζουν, τόσο οι άνθρωποι απομακρύνονται μεταξύ τους».

Στην άρνηση όμως να συμμορφωθούμε στην ανύψωση του πνευματικού νόμου, η ζωή μας απάντησε με τρόπο αυτόματο καθαιρώντας μας και εκφυλίζοντάς μας. Και δυστυχώς στο μεγάλο αυτό πρόβλημα μένουμε όλοι αδρανείς και αδιάφοροι.

Όλα είναι πέρα από μας, ανήκουν σε άλλες περιοχές, δεν μας αγγίζουν.

Γιατί όμως τηρούμε τη στάση αυτή και μάλιστα χωρίς κανένα συνειδησιακό έλεγχο;

Απλή η απάντηση! Γίναμε όλοι άνθρωποι της ύλης, φθαρμένοι ουσιαστικά και κενοί

από αξίες και ιδανικά, άρρωστοι από  τον πυρετό της υλοφροσύνης.

Έτσι φώλιασε μέσα μας ο ρατσισμός, χωριστήκαμε σε στρατόπεδα και γίναμε οι Βόρειοι και οι Νότιοι της Αμερικής.  Έτσι ακούς! Ο μεγαλογιατρός, ο μεγαλοδικηγόρος,  ο εφοπλιστής και ας είναι και μεταφορέας ναρκωτικών σκληρών και τόνων πολλών, ο μεγαλοεπιχειρηματίας που ασύστολα καταπατά τους εργαζομένους σ’ αυτόν και από την  άλλη όλοι οι μικροί και μηδαμινοί για τους δήθεν σπουδαίους.

Αναβίωσε το καθεστώς των κολλήγων, των δούλων, των υπηρετριών με την άσπρη κεντημένη ποδιά και το σκουφί. Οποία γελοιότης, οποία έλλειψη ηθικής και αξιοπρεπείας από άνθρωπο προς  άνθρωπο!

Σήμερα τα παιδιά των κολλεγίων και των άλλων μεγάλων ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων  έχουν τη στάμπα των αριστοκρατών και αποτελούν μια κάστα, κλειστή κοινωνική ομάδα, με μια τέλεια προστατευτική τάση του ενός προς τον άλλον.

Εδώ ο ρατσισμός γίνεται πιο έντονος λόγω του νεαρού της ηλικίας των μαθητών και λόγω  του τρόπου συμπεριφοράς που τους επικολλήθηκε ως ετικέτα από τους υψηλόφρονες γονείς τους.

Αυτή η συμπεριφορά οξύνεται από το εκχύλισμα του οπτικού εντυπωσιασμού της στιγμής, αποκτά τη σημασία γοήτρου, αλλά της λείπει η εσωτερικότητα και το βάθος. Ο έφηβος του στυλ αυτού ζει στον κόσμο, όπου υπέρτατο αγαθό θεωρείται το να μην φοβάται κανέναν και ότι όλα μπορεί να τα επιτύχει αφού πίσω του βρίσκεται ως στήριγμα ένας ισχυρός πατέρας.

Δυστυχώς όμως ο ρατσισμός εκτείνεται και στις γυναίκες. Υπάρχουν ακόμη σκέψεις και τάσεις για την κατώτερη υπόσταση της γυναίκας. Σε πολλά κράτη πολιτισμένα και μη, αλλά και στην Ελλάδα η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως RES, πράγμα, όπως στη Ρωμαϊκή κοινωνία, ή ως σκεύος ηδονής, ως κατώτερη ύπαρξη, η οποία αξίζει (εάν αξίζει), εφ΄όσον είναι ικανή να τεκνοποιεί. Η γυναίκα είναι το ΤΙΠΟΤΕ! Ο άνδρας είναι  ο περισπούδαστος που έχει το δικαίωμα να βιαιοπραγεί, να υβρίζει, να ταπεινώνει, να χυδαιολογεί , να κακοποιεί βάναυσα τη γυναίκα του, κάτι που το βλέπουμε και στις αριστοκρατικές οικογένειες, χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν.

Η γυναίκα χρειάστηκε να παλέψει πολύ για να αποκτήσει μόρφωση, να διεκδικήσει θέσεις διευθυντικές, βουλευτικές, υπουργικές τέλος. Και  πάλι, παρά τους αγώνες, ποσόστωση δεν υπάρχει και οι άνδρες υπερτερούν στις θέσεις αυτές.

Και όμως η γυναίκα διαθέτει  τεράστια ψυχική δύναμη, έχει ιδέες και προβληματισμούς που τους μετατρέπει σε έργα, είναι γρήγορη και σωστή στις αποφάσεις της, διαθέτει μεγάλη δυναμική.

 Η γυναίκα μπορεί γιατί το θέλει! Μπορεί γιατί είναι γεννημένη για να δημιουργεί.

Τώρα αν εξετάσουμε το τι προβλήματα δημιουργεί ο ρατσισμός θα βρούμε ότι βλάπτει και το κράτος. Ποτέ ένας λαός δεν μπορεί να προχωρήσει στη δημιουργία, αν όλα τα μέλη του δεν είναι υπολογίσιμα το καθένα στη θέση του.

Απέναντι στο νόμο όλοι είμαστε ίσοι και ο καθένας από τη θέση του προσφέρει και έτσι επιτελείται σωστά και κάθε έργο. Και ο εφοπλιστής μας χρειάζεται και ο εργάτης. Και ο μορφωμένος και ο αγράμματος και ο σκουπιδιάρης και ο επιφανής και σπουδαίος. Όλοι είμαστε μέλη ενός σώματος, όπου το κάθε μέλος εξυπηρετεί κάποιο σκοπό. Εξυπηρετεί το όλον. Το σώμα μας δεν κινείται άνετα χωρίς χέρι, χωρίς πόδι, χωρίς μυαλό που σκέφτεται και αποφασίζει. Όλα συνεργούν στο να δημιουργηθεί το Ένα, το ασύλληπτο σε συμμετρία ον ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Εδώ θα πρέπει να αναφερθούμε και στον φυλετικό ρατσισμό που τα τελευταία χρόνια πήρε  εκρηκτικές διαστάσεις για τη χώρα μας. Πλήθος μεταναστών, λαθρομεταναστών, για οικονομικούς λόγους ή πολιτικούς και κοινωνικούς εγκατέλειψαν την πατρίδα τους και κατά εκατομμύρια έφτασαν και στην Ελλάδα αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής.

Δυστυχώς όμως, παρά το γεγονός ότι πολλοί   προσφέρουν σημαντική βοήθεια στους Έλληνες, όπως π,χ στην Ημαθεία, όπου 2500 αλλοδαποί εργάζονται στην φρουτοπαραγωγή, αρκετοί από αυτούς άλλαξαν συμπεριφορά και φέρθηκαν με τρόπο άσχημο και εγκληματικό ακόμη στους ανθρώπους που τους έδωσαν εργασία και προστασία. Το έγκλημα πήρε εξ αιτίας των διαστάσεις και ο πανικός μπήκε στα σπίτια μας. Έτσι ο Ξένιος Ζευς δεν τους μετέβαλε τα άγρια ένστικτα που κουβαλούσαν πολλοί απ’ αυτούς μέσα στις ψυχές τους και το κακό το δέχονται, και με φοβερή αγριότητα πολλές φορές, οι Έλληνες που τους φιλοξένησαν.

Μεγάλο το θέμα και δύσκολο!

Ο ρατσισμός εν τέλει με όποια μορφή και αν παρουσιάζεται είναι επιβλαβής για όλους μας. Είναι μια άσχημη και οδυνηρή κατάσταση, είναι μια αρρώστια!

Και εδώ αξίζει να παλέψουμε για να τοποθετηθούμε σωστά απέναντι σε όλους τους ανθρώπους και ας μην ξεχνούμε ότι ο άξονας πάνω στον οποίον πρέπει να κινηθούμε είναι η αγάπη και το ενδιαφέρον για τον πλησίον μας, είναι η συνείδησή μας, η αλληλεγγύη.

Μέσα στια αξίες αυτές, τις αιώνιες, τις αναλλοίωτες παίζεται και κρίνεται το μέλλον όλου του κόσμου, το μέλλον μιας κοινωνίας αληθινής!

Δ. Βεργέτη για τον Badiou

Διαμόρφωση της ταυτότητας του ανθρώπου

Gun Control and the Uranus Pluto Square

Written by  Tony Howard

At the 2009 at the ISAR Astrology Conference in Chicago, the hot topic was predictions about the years 2009-2015. At the conference, and for the months to follow, the astrological community was buzzing about the looming 2010 Saturn-Uranus-Pluto T-Square, and the coming years of the Uranus square Pluto transit. There were predictions of financial collapse, civil war, unrest, assassination and revolution. And the fear expressed in the astrological community was mirrored with identical projections all throughout our culture. It seemed that wherever I looked, people were saying that the apocalypse was at hand, the sky was about to fall and that it was time to head for the hills.
As I started to do my own analysis of the potentials of the coming transits, I zeroed in on the potential for revolution. With Uranus in Aries squaring Pluto in Capricorn, I imagined challenges to the status quo, who could in turn respond with even more harsh measures of control. I imagined the possibility of fascism in response to revolution. History has no shortage of grave human errors. And I wondered if we might be at the threshold of another such time.
Another line of thought had me worried about physical changes in the earth, and catastrophes that we wouldn’t be able to stop. I began to get pretty worked up about all of these fearful projections, and everywhere I turned it seemed that other people were doing the same thing. Because of the daily stress I started to feel, I made a deliberate effort to stop this line of thinking, which was both unproductive and disturbing. I decided to leave fearful speculation to the masters – the newscasters. I turned off the news, and decided I’d just take it day-by-day and respond to whatever life delivered as best I could in the moment.
And then bang – just as the square between Uranus and Pluto heated up, revolution was on everyone’s lips. From the Arab Spring, to the Occupy movement, challenges to the status quo were in full force. Dramatically, the day Uranus moved into Aries, we experienced the colossal earthquake, tsunami and nuclear meltdown in Japan. It seemed that all of my worst fears about the potentials of the transits were coming true. I had a feeling there would be more to come. And because one of the potentials of Uranus is that events colored by its transits can be quick and shocking, I knew it would be hard to pin down exactly when or where such events would take place. All of this was a recipe for my fearful projections to start up again. So I really had to make a daily effort to avoid that and do my best to stay present.
Then the shootings started. And right on time, I was shocked and surprised like the rest of you. I’m not sure why I hadn’t considered the lone-shooter scenario as part of the potential of Uranus’ transit through the sign of Aries, because in hindsight, it makes so much sense. But astrology is often like that: easy to explain after the fact, but more difficult to predict with certainty. I’m sure someone out there did accurately predict the increase in lone shooters. But I was so focused on Uranus’ interaction with Pluto spelling r-e-v-o-l-u-t-i-o-n, that I overlooked some of the most basic meanings of both the planets and the signs. So let’s look at them.

The Uranus Archetype

At its most base level, Uranus seems to be about individuation, liberation, and awakening. It is associated with outside-the-box thinking and behavior, and is often featured prominently in the charts of people who are outsiders, forward-thinkers, rebels or outlaws.
The highest Uranian impulse is towards the freedom of self-expression. It is the pull to have less restriction on being who you are, loving who you want to love, praying the way you want to pray, etc. This can be a good thing. But we have to look at the shadow side too.
In the interest of being true to themselves, the Uranian person can get so attached to being different that they will stubbornly defend their outsider identity without care for whether they’re hurting others or limiting themselves in the process. A Uranian gets it wrong when she/he mistakes real individuation for difference from the status quo. Think Marlon Brando in The Wild One when asked, “What are you rebelling against.” His reply: “Whaddya got?”
As part of the natural process that a strong natal Uranus points to, a Uranian person will have formative experiences in which they need to buck the system in order to individuate. This is a normal part of the developmental process, because it gives the person the skill to see the difference between inner wisdom and outside influence. The process gets skewed if the person gets the mistaken idea that individuation always requires such an act of rebellion. A truly individuated person will find their identity from within, whether it matches what is outside or not. They may or may not feel aligned with the status quo. That isn’t the issue. The high-end aim here is to know oneself without attachment or reaction to the status quo.
If I am a Uranian person, over time I might develop a natural awareness of the confines and limitations imposed on me by authority figures, individuals, organizations and social structures. But I also know myself first from the inside-out and choose to respond from that place whether it creates friction or it doesn’t. Sometimes my actions will align with the status quo, and sometimes not. But I remain unattached to either position. There is a high-end experience of detachment and objectivity available here. I do what I want with or without group approval.
Such a highly individuated person is comfortable both as an insider and an outsider.
Uranus is associated with explosions, both figuratively and literally. When we blow something up intentionally, we obliterate what is there so that something completely new can take its place. We might blow up an old building to replace it with a more modern one. Or we might “blow up” a work situation so we can get work that better suits us. Often before we get to the point of wanting to blow something up, we are overcome with a feeling of being “fed up.” Astrologically this can be represented by transiting Uranus forming an aspect to a natal planet.
During such a period, we’re more likely to have an itchy trigger finger, and we can suddenly fly off the handle, telling our boss to “stick it,” impulsively quitting our job without thinking about the consequences until it’s too late. We take actions we later regret. The tense Uranus aspect represents the tension we feel and the compulsion to make a change. The trick to getting it right is to manage the change without sacrificing our essential needs or doing unnecessary damage to others in the process.

Uranus in Aries

OK, so we have a feel for Uranus. But planetary expressions take on a different hue based on which sign they’re in. Right now Uranus is in the sign of Aries, where it remains through 2018. Propelled by the motivations of Aries, Uranus is fueled by even more impulsiveness, tension, anger and conflict. For the sign Aries, conflict is the fertile ground in which it faces its own base-level desires and makes them manifest in the world. Aries is expressed in the simplicity of any statement that begins with “I want.” It is represented by the loud voice of “MINE” or “NO” that emerges during the “terrible twos.” It is the impulse NOT to share. It is the impulse to take action without consideration of others, to be self-actualized. In Aries we find a desire for the freedom to act on our own, with none but our own authority. Not for power’s sake (that’s Scorpio’s business, and Capricorn’s), but just for the sake of winning.
Notice some common ground between Uranus and Aries? In both we have a need for the freedom to express our personal will – a desire to be free of constraints and limitations. With Aries, we can add an often angry and/or frustrated energy or tension that compels our actions. We’re more reactive, impulsive. We “blow up” more easily. We have mini-meltdowns and reactively instigate conflict with the intention of breaking free from supposed limitations and restrictions on our limits. This isn’t necessarily a bad thing. But it sure can be.
So with Uranus in Aries, we’re less likely to have access to restraint when our trigger finger is itchy. There is only the seeing red, and then the carnage that is left after the explosion we instigate. Tragically, we’ve seen plenty of real-life examples of this lately.

Mass Shootings and Gun Control

I won’t belabor a description here of the various mass shootings (in Colorado at the Batman film, in the elementary school in Sandy, etc. – and boy, I’m sad to type “etc.” here). In part because I’m still working with my own grief and shock over those events, but also because we’ve all been subject to the usual media blitz around these events. In short, if you’ve been paying attention to the media, you already know the stories well.
But I do want to talk about the shootings in the context of Uranus in Aries, which now stands out to me as the signature of the lone shooter. Every planetary archetypal pattern holds the potential for multiple expressions. But historically, we can identify specific themes that emerge prominently in certain periods. In our desire to quantify and name things, we reduce those periods to expressions like the Roaring Twenties, the Great Depression, or the Summer of Love.  When we utter such phrases, we’re flooded with images that carry the energy of those time periods. And those descriptions sync up well with the planetary patterns at any given time.
Right now, there is a strong energetic constellation around the issues of guns, gun control, mass shootings, and armed violence.
This marks a really interesting moment in the context of American history, and hopefully a productive turning point. Built into the US Constitution is the stated intention to define and maintain certain freedoms for its people – religious freedom, and freedom of speech take a front seat. But what started as a high-end dictum has devolved into a perverse and absurd cultural dialogue around the gun control debate. It seems that we’re being challenged to refine our ideas of what freedom really means.
We can see the shadow Uranus operating in the culture as the opposition to any rules or constraints that would limit one’s access to any kind of gun, whether it’s a gun that shoots a single bullet or one that fires rapidly, like the semi-automatic weapons used recently to take out several innocent people quickly.
The argument goes that we can’t let the government interfere with or control this “natural” right. But those expressing such an opinion appear to be unable to access their own compassion or understanding, and they use distorted logic to defend their actions. The few that I’ve been able to stomach watching in interviews have appeared red faced, short tempered and full of passionate illogical vitriol at any suggestion that they’d be denied the right to purchase a semi-automatic weapon to “defend” themselves in the event that the government decided to come after them or their property. Sound a little like angry Uranus in Aries foot stomping?
These temper-tantrums are no laughing matter. Remember the Virignia Repulicans who called for armed revolution if Obama won the 2012 election? Or take the heated debate that raged between Piers Morgan and pro-gun advocates in which Alex Jones coerced his supporters into creating a petition to have Piers Morgan deported because of his stated opinions about gun control.
We can understand something about the Uranian shadow and the attachment to freedom at all costs when we consider how irrational and uncompassionate the pro-gun viewpoint seems. With just the slightest amount of detachment, one can see the madness in fiercely defending one’s right to kill masses of people indiscriminately with a semi-automatic weapon.
The cultural conversation that started with the US Constitution’s higher-end goals about human rights has degenerated into one that is ludicrous, profane, and shows a complete disrespect for life, humanity and peace. This teaches us something important about the archetype. A Uranian-gone-bad doesn’t need friends or seek approval. He just needs you to “stay out of his God-damned business.” And thus, one of the natural positive checks and balances from being motivated by relationships with others is missing.
What’s frightening about this Uranus in Aries business is that we’re just now in the middle of the cycle, which won’t start to dissipate until 2018. That’s a long time to be collectively short-tempered, explosive and constantly ready to blow things up at a moment’s notice. Of course, in your own chart, the intensity will depend on how close the aspects are for you.

Pluto in Capricorn Wrestles for Control

At the same time Uranus is in Aries, Pluto is in Capricorn, and the two are in tense aspect. In the same way that we can describe some common ground between Uranus and Aries around the issue of freedom, we can do so with Pluto and Capricorn around the issue of control. With Pluto we find control as an exploration of the dynamics of power, as in “I have control over you, and therefore I have power over you, and I take your power.” Whereas with Capricorn the desire might not for power itself, but rather the desire to achieve, to get ahead, to make it to the top of the heap.
On the way to the top, Capricorn can step on a few toes because of its myopic eye on the prize. In that pursuit, a Capricornian may intentionally limit their own access to balancing experiences, like pleasure and ease, as a trade off to get what they strive for.
Capricorn can represent the status quo. Not necessarily in a pop culture, American Idol kind of way (we can find that kind of glitz in the Leo archetype or in the glamour of the planet Neptune). But more in the way that a government might establish the rules and parameters that most of us agree to in order to live in a productive and civil society. Such rules limit some behaviors. But they’re also necessary and can serve us.
So with power-imbalanced Pluto in achievement and control-oriented Capricorn, we find common ground in the desire to control others’ behaviors. In the current US gun control debate, Pluto in Capricorn represents the government, which by executive order is (unsuccessfully) attempting to control the impulsive, Uranian trigger-happy outlaw by limiting their access to certain guns. This is a recipe for quite a fight, and we’ll likely see many people caught in the crossfire along the way.
How will it all play out? It’s hard to say. The aspect is a square, which suggests a tension or conflict that can be worked around if both parties make some adjustments. They don’t have to see eye-to-eye, they just have to work to integrate something from the other’s point of view. The process will likely involve tension, harsh exchange, and frustration on both sides. But a square can reach some resolve in the end as long as there is stretching in both directions.
Pluto also represents that which asks us to face what truly terrifies us. It asks us to look at things we’d naturally have the impulse to turn away from. I became aware of the Pluto archetype while forming the ideas for this article while noticing my resistance to write it. I didn’t want to look at these issues. I wanted to turn away. As soon as the Batman shooting happened, I knew I wanted to write about it, but I stuffed the idea. I didn’t want to face the shootings. They were too dark, too tragic, and led me to too great a feeling of unease and vulnerability in the world.
One of the strongest messages we could internalize from these events is that we’re not safe anywhere – not in a movie theater, not even in an elementary school classroom. But the underlying problem runs deeper, and Pluto says it’s time to face it. It’s time to look at what we’ve done as a culture, what mistakes we’ve made, that would compel a young man to walk into a room of frightened young children and coldly fire off the rounds of shots that would end their lives.
We all have the impulse to exert control when we feel vulnerable. Sometimes we do this in unhealthy ways – with denial, or by shutting down, or shutting out others. We find in our government the desire to control the populous by passing new laws, through “stricter gun control.” Those three words together suggest something productive that could arise out of a tense conflict between Uranus in Aries and Pluto in Capricorn. But Pluto is also asking us to look even deeper.
Many people are calling for a discussion of the systemic problems that have lead to the random acts of violence in the first place. In what ways have we encouraged such behavior? In what ways have we unknowingly set the stage for such disturbing events to unfold? In what ways have we collectively created the perfect environment for such shooters to manifest? And in what ways are we just like them? Tough questions, but Pluto says it’s the season to ask them.

Everybody's Packin' Heat

For the outro, enjoy this live recording of Laura Veirs' new song "America." Addressing the current gun issue, one of its first lines is, "Everybody's packin' heat in America."

Καπιταλιστική επίθεση εναντίον του ύπνου

Του Jonathan Crary*
Όποιος έχει ζήσει στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών σίγουρα γνωρίζει το φαινόμενο της μετανάστευσης των αποδημητικών πτηνών που διασχίζουν κάθε χρονιά ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο. Ωστόσο, ανάμεσα στα εκατοντάδες είδη, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα είδος τσίχλας με λευκό λαιμό. Σε αντίθεση με τα περισσότερα από τα υπόλοιπα είδη, το συγκεκριμένο χαρακτηρίζεται από την ιδιαιτερότητα ότι, κατά τη διάρκεια της αποδημίας του, μπορεί να μείνει ξύπνιο έως και επτά συνεχόμενες ημέρες. Η ιδιαίτερη εποχική συμπεριφορά τού επιτρέπει να πετάει τη νύχτα και να αναζητεί την τροφή του κατά τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς να ξεκουράζεται διόλου.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, την τελευταία πενταετία, το υπουργείο Άμυνας έχει διαθέσει σημαντικά ποσά για την έρευνα της συμπεριφοράς αυτού του είδους πουλιών. Οι ερευνητές διάφορων πανεπιστημίων -και κυρίως του Μάντισον (Ουισκόνσιν)- έχουν λάβει πλουσιοπάροχη χρηματοδότηση για να μελετήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητα των πτηνών κατά τη διάρκεια των περιόδων στέρησης ύπνου. Ο σκοπός των ερευνών είναι η απόκτηση γνώσεων, οι οποίες θα μπορούσαν στη συνέχεια να μεταφερθούν στο ανθρώπινο είδος.
Ο στόχος είναι η δημιουργία ενός στρατιώτη ο οποίος δεν θα κοιμάται. Η μελέτη αυτού του είδους τσίχλας αποτελεί ένα πολύ μικρό τμήμα ενός κατά πολύ ευρύτερου σχεδίου το οποίο αποσκοπεί στην επίτευξή της, έστω μερικής, κυριαρχίας πάνω στον ανθρώπινο ύπνο. Ο βραχυπρόθεσμος στόχος συνίσταται στη δημιουργία μεθόδων οι οποίες θα επιτρέπουν σε έναν στρατιώτη να βρίσκεται σε επιχειρησιακή ετοιμότητα χωρίς να κοιμάται επί τουλάχιστον επτά ημέρες. Σε πιο μακροπρόθεσμο επίπεδο, ο στόχος είναι να διπλασιαστεί αυτό το χρονικό διάστημα, ενώ παράλληλα θα διατηρούνται σε υψηλό επίπεδο οι σωματικές και οι πνευματικές δυνατότητες των άγρυπνων στρατιωτών. Μέχρι σήμερα, τα μέσα που διαθέταμε για να επιτύχουμε καταστάσεις αϋπνίας συνοδεύονταν πάντα από έλλειμμα ψυχικών και διανοητικών ικανοτήτων (για παράδειγμα, μειωμένο επίπεδο επαγρύπνησης). Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο στόχος της επιστημονικής έρευνας δεν είναι πλέον η ανακάλυψη μεθόδων για την τόνωση της εγρήγορσης, αλλά ο περιορισμός της ίδιας της σωματικής ανάγκης για ύπνο.
Όπως έχει ήδη αποδείξει η ιστορία, οι καινοτομίες που προκύπτουν από τη στρατιωτική έρευνα έχουν στη συνέχεια την τάση να μεταφέρονται στην ευρύτερη κοινωνική σφαίρα: έτσι, ο άγρυπνος στρατιώτης ενδέχεται να αποτελέσει τον πρόδρομο του άγρυπνου εργαζόμενου ή του άγρυπνου καταναλωτή. Τα προϊόντα «χωρίς ύπνο» που θα προβληθούν και θα προωθηθούν από τη φαρμακοβιομηχανία μέσα από ένα επιθετικό μάρκετινγκ ενδέχεται αρχικά να παρουσιαστούν ως μια απλή επιλογή τρόπου ζωής, για να μετατραπούν τελικά σε μια αναγκαιότητα για πολλούς ανθρώπους.
Δεδομένου ότι ο ύπνος είναι απόλυτα άχρηστος και εντελώς παθητικός, με αποτέλεσμα να προκαλεί ανυπολόγιστες απώλειες στους τομείς της παραγωγής, της κυκλοφορίας και της κατανάλωσης αγαθών, θα αποτελεί πάντα εμπόδιο για την εγκαθίδρυση ενός κόσμου που θα ήθελε να λειτουργεί 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα. Η μεγαλύτερη προσβολή που μπορούν να κάνουν τα ανθρώπινα όντα στον αδηφάγο σύγχρονο καπιταλισμό συνίσταται στο να περνούν ένα τεράστιο μέρος της ζωής τους κοιμισμένοι, αποδεσμευμένοι από τον βάλτο των τεχνητών αναγκών που αυτός τους επιβάλλει. Ο ύπνος αποτελεί μια ανυποχώρητη διακοπή της κλοπής του χρόνου μας, την οποία διαπράττει εις βάρος μας ο καπιταλισμός.
Οι περισσότερες από τις πλέον στοιχειώδεις ανάγκες της ανθρώπινης ζωής -η πείνα, η δίψα, η σεξουαλική επιθυμία και, πρόσφατα, η ανάγκη για φιλία- έχουν αποκτήσει εμπορευματική μορφή ή έχουν μετατραπεί σε χρηματοοικονομικά προϊόντα. Ο ύπνος επιβάλλει την ιδέα μιας ανθρώπινης ανάγκης κι ενός χρονικού διαστήματος που δεν είναι δυνατόν ούτε να ελεγχθούν, ούτε και να μετατραπούν σε δραστηριότητα που θα αποφέρει μαζικά κέρδη. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ο ύπνος εξακολουθεί να αποτελεί μια ανωμαλία κι έναν πόλο κρίσης μέσα στον σύγχρονο κόσμο. Παρόλες τις προσπάθειες της επιστημονικής έρευνας στον τομέα, ο ύπνος εξακολουθεί να προκαλεί απογοήτευση και αμηχανία σε όσους σχεδιάζουν στρατηγικές για να τον εκμεταλλευθούν ή για να τροποποιήσουν τη φύση του. Όσο κι αν αυτό τούς φαίνεται εντυπωσιακό ή αδιανόητο, δεν καταφέρνουν να αποσπάσουν από τον ύπνο καμία οικονομική αξία.
Οι επιθέσεις ενάντια στον χρόνο του ύπνου εντάθηκαν κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Ο μέσος Αμερικανός ενήλικος κοιμάται σήμερα εξήμισι ώρες κάθε βράδυ: παρατηρείται, συνεπώς, μια σημαντική μείωση των ωρών του ύπνου σε σχέση με την προηγούμενη γενιά, που κοιμόταν κατά μέσον όρο οκτώ ώρες. Και δεν μιλάμε για τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όπου η διάρκεια του ύπνου έφθανε -όσο κι αν αυτό μας φαίνεται απίστευτο- τις δέκα ώρες. Το σκάνδαλο του ύπνου συνίσταται στο γεγονός ότι εισάγει στη ζωή μας τις ρυθμικές εναλλαγές του ηλιακού φωτός και του σκοταδιού, της δραστηριότητας και της ανάπαυσης, της εργασίας και της επανορθωτικής ξεκούρασης, οι οποίες σε άλλους τομείς της ζωής εξουδετερώθηκαν ή εξαλείφθηκαν.
Από τα μέσα τού 17ου αιώνα, ο ύπνος εκδιώχθηκε από τη σταθερή θέση που κατείχε μέσα στο πλαίσιο που έθεταν ο Αριστοτελισμός και η Αναγέννηση, καθώς αυτό θεωρήθηκε πλέον ξεπερασμένο. Άρχισαν να τον θεωρούν ασύμβατο με τις νεωτερικές έννοιες της παραγωγικότητας και του ορθολογισμού, και ο Ρενέ Ντεκάρτ, ο Ντέιβιντ Χιούμ και ο Τζον Λοκ δεν ήταν οι μοναδικοί φιλόσοφοι που αρνήθηκαν στον ύπνο τη σημασία του για όλες τις ενέργειες της πνευματικής ζωής και της αναζήτησης της γνώσης. Τον υποτίμησαν και αναγνώρισαν την πρωτοκαθεδρία της συνείδησης και της βούλησης, καθώς επίσης και των εννοιών της χρησιμότητας, της αντικειμενικότητας και του προσωπικού συμφέροντος ως κινήτρου που ωθεί στην ανάληψη δράσης. Για τον Λοκ, ο ύπνος ήταν μια -λυπηρή, αλλά αναγκαία- διακοπή της υλοποίησης των προτεραιοτήτων που ανέθεσε ο Θεός στον άνθρωπο: να είναι εργατικός και ορθολογικός.
Στα μέσα τού 19ου αιώνα αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε την ασύμμετρη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στον ύπνο και στην εγρήγορση, με βάση ιεραρχικά μοντέλα που παρουσίαζαν τον ύπνο ως μια οπισθοδρόμηση προς έναν κόσμο κατώτερων και πιο πρωτόγονων μορφών δραστηριότητας: θεωρούσαμε ότι κατά τη διάρκεια του ύπνου αναστελλόταν η ανώτερη και πολυπλοκότερη λειτουργία του εγκεφάλου. Ο Άρθουρ Σοπενάουερ υπήρξε ένας από τους ελάχιστους διανοητές που αντέστρεψαν αυτήν την ιεραρχία, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξει ότι ο «πραγματικός πυρήνας» της ανθρώπινης ύπαρξης μπορεί να ανακαλυφθεί μονάχα κατά τη διάρκεια του ύπνου.¹
Καθώς η εκβιομηχάνιση της Ευρώπης συνοδευόταν από τη χειρότερη δυνατή μεταχείριση των εργαζόμενων, οι διευθυντές των εργοστασίων συνειδητοποίησαν ότι τους συνέφερε να παραχωρήσουν κάποια μικρά διαστήματα ανάπαυσης στους εργάτες τους. Όπως απέδειξε ο Άνσον Ράμπινμπαχ στη μελέτη του για την επιστήμη τής κούρασης,² το ζητούμενο ήταν να μετατραπούν σε παραγωγικότερους και αποτελεσματικότερους εργαζόμενους, με μεγαλύτερη αντοχή στην κούραση. Όμως, από την τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα, με την κατάρρευση όλου του ρυθμιστικού πλαισίου που περιόριζε την ασυδοσία του καπιταλισμού στην Αμερική και στην Ευρώπη, δεν υπάρχει πλέον μέσα στο σύστημα καμία εσωτερική αναγκαιότητα για ανάπαυση και ανάκτηση των δυνάμεων των συντελεστών της οικονομικής μεγέθυνσης και της κερδοφορίας. Δεδομένων των ιδιαίτερων δομών που αποτελούν χαρακτηριστικό του σημερινού καπιταλισμού, η αφιέρωση χρόνου για την ανάπαυση και την ανάκτηση δυνάμεων των εργαζόμενων κοστίζει πλέον υπερβολικά ακριβά για να είναι δομικά εφικτή.
Στην ανάλυσή τους για τον σημερινό καπιταλισμό, ο Λικ Μπολτάνσκι και η Ιβ Τσιαπέλο κατέδειξαν τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται ένα σύνολο δυνάμεων για να εξυμνηθεί το είδος του ατόμου που είναι απασχολημένο ανά πάσα στιγμή, πάντοτε σε διασύνδεση, αλληλεπίδραση, επικοινωνία, αντίδραση ή συναλλαγή με ένα οποιοδήποτε τηλεματικό περιβάλλον. Όπως παρατηρούν, στις περιοχές του πλανήτη όπου υπάρχει ευημερία το φαινόμενο συμβάδισε με το γκρέμισμα των περισσότερων συνόρων που χώριζαν στο παρελθόν τον ιδιωτικό χρόνο από τον επαγγελματικό και την εργασία από την κατανάλωση. Στο μοντέλο «διαρκούς διασύνδεσης» που περιγράφουν, καταγγέλλουν το κυνήγι της «δραστηριότητας για τη δραστηριότητα»: «Θεωρείται σημαντικό το να κάνεις ανά πάσα στιγμή κάτι, να βρίσκεσαι σε κίνηση, να αλλάζεις, ενώ συχνά η σταθερότητα θεωρείται συνώνυμο της αδράνειας]».³ Αυτό το μοντέλο δραστηριότητας δεν εμφανίζεται ως μια απλή τροποποιημένη μορφή τού προηγούμενου μοντέλου της εργασιακής ηθικής, αλλά ως ένα εντελώς νέο μοντέλο προτύπων, το οποίο, για να λειτουργήσει, απαιτεί χρονικούς ρυθμούς του τύπου 24 ώρες το εικοσιτετράωρο και επτά ημέρες την εβδομάδα, οι οποίοι συχνά συνοψίζονται στον τύπο 24/7.
Φυσικά οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να κοιμούνται, κι ακόμα κι οι μεγαλουπόλεις με τους πλέον φρενήρεις ρυθμούς ζωής θα εξακολουθήσουν να γνωρίζουν νυχτερινά διαστήματα όπου επικρατεί μια σχετική ησυχία. Παρόλα αυτά, ο ύπνος αποτελεί στο εξής μια εμπειρία η οποία έχει αποσυνδεθεί από τις έννοιες της αναγκαιότητας και της φύσης. Πλέον, όπως και πολλά άλλα πράγματα, γίνεται αντιληπτός ως μια μεταβλητή λειτουργία, την οποία οφείλουμε να διαχειριστούμε και η οποία ορίζεται μονάχα με εργαλειακά κριτήρια και με κριτήρια ανθρώπινης φυσιολογίας. Πρόσφατες έρευνες απέδειξαν ότι αυξάνεται με εντυπωσιακό ρυθμό ο αριθμός των ατόμων που σηκώνονται τη νύχτα για να διαβάσουν τα ηλεκτρονικά τους μηνύματα ή για να έχουν πρόσβαση στα δεδομένα τους.
Υπάρχει μια, ανώδυνη υποτίθεται, αλλά πολύ διαδεδομένη έκφραση που χαρακτηρίζει την κατάσταση ενός υπολογιστή ή μιας μηχανής, η sleep mode.⁴ Η ιδέα της μηχανής που είναι διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή, λειτουργώντας σε χαμηλή ένταση, τείνει να επαναπροσδιορίσει την έννοια του ύπνου ως μια απλή κατάσταση περιορισμένης ή ετεροχρονισμένης λειτουργικότητας και προσβασιμότητας. Η λογική του πλήκτρου on/off είναι πλέον ξεπερασμένη: στο εξής τίποτε δεν μπορεί να είναι πλέον εντελώς off. Δεν υπάρχει πλέον κατάσταση πραγματικής ανάπαυσης.
Βέβαια, όσο κι αν ο ύπνος αποτελεί μείζον εμπόδιο στην πλήρη υλοποίηση του «καπιταλισμού 24/7» (ο Καρλ Μαρξ μιλάει για έναν από τους τελευταίους «φυσικούς φραγμούς»), δεν είναι δυνατόν να εξουδετερωθεί εντελώς. Ωστόσο, είναι πάντοτε δυνατόν να διασπαστεί και να τσακιστεί. Όπως αποδεικνύεται κι από τα προαναφερθέντα παραδείγματα, οι μέθοδοι και τα κίνητρα που είναι αναγκαία για την υλοποίηση αυτού του τεράστιου καταστροφικού εγχειρήματος, έχουν ήδη δρομολογηθεί. Σήμερα οι δημόσιοι χώροι είναι ολοκληρωτικά σχεδιασμένοι ώστε να αποθαρρύνουν και την παραμικρή πρόθεση ύπνου σε αυτούς. Ακόμα και το ντιζάιν που έχει επιλεγεί για τα παγκάκια στους δημόσιους χώρους και για όλες τις οριζόντιες επιφάνειες που βρίσκονται σε κάποιο ύψος αποσκοπεί -με μεγάλη μοχθηρία- στο να καταστήσει άβολη την ξαπλωτή στάση για το ανθρώπινο σώμα.
Η επίθεση που εξαπολύεται ενάντια στον ύπνο είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένη με τις λυσσώδεις μάχες που δίνονται σε άλλες σφαίρες της κοινωνικής ζωής και στοχεύουν στη διάλυση του πλαισίου της κοινωνικής προστασίας. Όπως η οικουμενική πρόσβαση στο πόσιμο νερό πλήττεται σε ολόκληρο τον κόσμο από τη ρύπανση, την ιδιωτικοποίηση και την προώθηση του εμφιαλωμένου νερού, υπάρχει και στην παρούσα περίπτωση ένα παρόμοιο -κι εύκολα ανιχνεύσιμο- φαινόμενο «δημιουργίας της σπανιότητας». Όλες οι παραβιάσεις που υφίσταται ο ύπνος δημιουργούν τις συνθήκες για μια κατάσταση γενικευμένης αϋπνίας, όπου το μόνο που απομένει είναι η προσφυγή στην «αγορά τού ύπνου» -βέβαια, τελικά πληρώνουμε για να βυθιστούμε σε μια κατάσταση χημικά τροποποιημένη, η οποία ελάχιστη σχέση έχει με τον πραγματικό ύπνο. Οι στατιστικές για τη ραγδαία αύξηση της χρήσης των υπνωτικών μάς δείχνουν ότι το 2010 συνταγογραφήθηκαν σε περίπου πενήντα εκατομμύρια Αμερικανούς φάρμακα όπως το Ambien και το Lunesta, ενώ αρκετά εκατομμύρια συμπατριώτες τους τα αγόραζαν χωρίς ιατρική συνταγή.
Ωστόσο, θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι η βελτίωση των σημερινών συνθηκών ζωής θα μπορούσε να επιτρέψει στους ανθρώπους να κοιμούνται καλύτερα και να απολαμβάνουν έναν βαθύτερο και πιο επανορθωτικό ύπνο. Στο σημείο που έχουμε φθάσει, δεν είναι καν βέβαιο ότι ένας κόσμος οργανωμένος με λιγότερο καταπιεστικό τρόπο θα κατόρθωνε να εξαλείψει την αϋπνία. Η αϋπνία αποκτάει την ιστορική της σημασία και την ιδιαίτερη συναισθηματική υφή της μονάχα σε σχέση με συλλογικές εμπειρίες που είναι εξωτερικές ως προς αυτήν. Επιπλέον συνοδεύεται από πλήθος άλλων μορφών αλλοτρίωσης και κοινωνικής καταστροφής, που λαμβάνουν χώρα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ως αίσθηση στέρησης σε ατομικό επίπεδο, η αϋπνία εντάσσεται σήμερα στο πλαίσιο μιας γενικευμένης κατάστασης «απουσίας κόσμου». Γύρω από το ζήτημα του ύπνου συναρθρώνεται ένας αριθμός θεμελιωδών υποθέσεων γύρω από τη συνοχή των κοινωνικών σχέσεων. Σε αυτές περιλαμβάνεται και η ιδέα ότι υπάρχει μια αμοιβαία σχέση ανάμεσα στην ευάλωτη κατάσταση και την εμπιστοσύνη, ανάμεσα στο γεγονός ότι κάποιος βρίσκεται εκτεθειμένος και τη φροντίδα. Η επαγρύπνηση του Άλλου διαδραματίζει καίριο ρόλο: από αυτήν εξαρτάται η ξενοιασιά του ύπνου, ο οποίος μας αναζωογονεί, αυτή είναι που μας προσφέρει ένα χρονικό διάστημα απαλλαγμένο από φόβους, μια πρόσκαιρη κατάσταση «λήθης του κακού».⁵
Ένας από τους πολλούς λόγους για τους οποίους οι ανθρώπινοι πολιτισμοί συνέδεσαν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα τον ύπνο με τον θάνατο οφείλεται στο γεγονός ότι και οι δύο αποτελούν την απόδειξη ότι ο κόσμος συνεχίζεται όσο εμείς απουσιάζουμε. Ωστόσο η καθαρά προσωρινή απουσία του κοιμώμενου σημαδεύεται από ένα είδος δεσμού με το μέλλον, με τη δυνατότητα μιας νέας αρχής και, συνεπώς, με μια δυνατότητα ελευθερίας. Ακριβώς κατά τη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήματος ενδέχεται να αγγίξουν φευγαλέα τη συνείδησή μας εικόνες μιας ζωής την οποία δεν έχουμε ζήσει, μιας ζωής την οποία έχουμε εξορίσει στο μέλλον. Η νυκτερινή επιθυμία μας να βυθιστούμε σε έναν ύπνο τόσο βαθύ, ώστε να φθάσουμε στο σημείο να αποκοπούμε από τη συνείδησή μας, αποτελεί ταυτόχρονα και την προσδοκία για ένα ξύπνημα το οποίο θα μπορούσε να περιλαμβάνει κάτι το απρόοπτο.
Στην Ευρώπη, μετά το 1815, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών που σημαδεύτηκαν από την κυριαρχία της αντεπανάστασης, τις ανατροπές και τη διάψευση των ελπίδων, ορισμένοι καλλιτέχνες και ποιητές είχαν τη διαίσθηση ότι ο ύπνος δεν αποτελούσε υποχρεωτικά μια απόδραση ή μια φυγή έξω από την ιστορία. Για παράδειγμα, τόσο ο Πέρσι Σέλεϊ όσο και ο Γκιστάβ Κουρμπέ κατανόησαν ότι το όνειρο αποτελούσε άλλη μια μορφή ιστορικού χρόνου, καθώς και ότι αυτή η υποχώρηση και η επιφανειακή, εκ πρώτης όψεως, παθητικότητά του περιλάμβαναν επίσης την αναταραχή και την ανησυχία που είναι αναγκαίες για τη γέννηση ενός μέλλοντος στο οποίο θα υπάρχει περισσότερη δικαιοσύνη και ισότητα.
Σήμερα, στον 21ο αιώνα, η ανησυχία του ύπνου δημιουργεί μια σχέση με το μέλλον, η οποία παραξενεύει και προβληματίζει. Καθώς ο ύπνος βρίσκεται στα σύνορα του κοινωνικού και του φυσικού, εξασφαλίζει την παρουσία μέσα στον κόσμο ορισμένων ημιτονοειδών και κυκλικών μοτίβων, που είναι αναγκαία για τη ζωή αλλά ασύμβατα με τον καπιταλισμό. Θα πρέπει να προβούμε στον συσχετισμό ανάμεσα στην αφύσικη για τον καπιταλισμό επιμονή του ύπνου να ανθίσταται και στη δρομολογημένη καταστροφή ακόμα και των ίδιων των προϋποθέσεων για τη διατήρηση της ζωής στον πλανήτη. Καθώς ο καπιταλισμός αδυνατεί να αυτοπεριοριστεί, η έννοια της προστασίας ή της διατήρησης καθίσταται επίσης αδύνατη μέσα σε αυτό το σύστημα. Μέσα σε ένα παρόμοιο πλαίσιο, η αποκατάσταση της αδράνειας του ύπνου δημιουργεί εμπόδια στις θανατηφόρες διαδικασίες της συσσώρευσης κεφαλαίου, της κυριαρχίας του χρηματοοικονομικού τομέα σε όλους τους τομείς και της κατασπατάλησης, που έχουν καταστρέψει οτιδήποτε στο παρελθόν, εντασσόταν στο καθεστώς των κοινόχρηστων αγαθών.
Στην πραγματικότητα, σήμερα υπάρχει μονάχα ένα όνειρο, το οποίο ξεπερνάει όλα τα άλλα: το όνειρο ενός κόσμου στον οποίο οι άνθρωποι θα μοιράζονται τα αγαθά, του οποίου το πεπρωμένο δεν θα αποδεικνύεται μοιραίο για τον ανθρώπινο πληθυσμό, ενός κόσμου δίχως δισεκατομμυριούχους, ενός κόσμου που θα έχει ένα μέλλον διαφορετικό από τη βαρβαρότητα ή το «μετα-ανθρώπινο», στον οποίο η ιστορία θα μπορέσει να ακολουθήσει μια καμπή διαφορετική από τα σενάρια καταστροφής και τους εφιάλτες που τείνουν να μεταβληθούν σε πραγματικότητα. Σε κάθε είδους μέρος, σε πολύ διαφορετικές καταστάσεις (συμπεριλαμβανομένης και της ονειροπόλησης ή των ονείρων που κάνουμε ξύπνιοι), είναι πιθανόν ότι το να φανταστούμε ένα μέλλον δίχως καπιταλισμό μπορεί να αρχίσει από τα όνειρα που κάνουμε μέσα στον ύπνο μας. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να εκλάβουμε τον ύπνο ως μια ριζική διακοπή, ως μια άρνηση του αδυσώπητου βάρους του παγκοσμιοποιημένου παρόντος μας, να θεωρήσουμε ότι ο ύπνος αποτελεί -στο πιο πεζό επίπεδο της καθημερινής μας εμπειρίας- μια γενική πρόβα τού με τι ακριβώς θα μπορούσαν να μοιάζουν ορισμένες ακόμα πιο σημαντικές νέες αρχές και ανανεώσεις.

* Ο Jonathan Crary είναι καθηγητής Θεωρίας της Σύγχρονης Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια (Νέα Υόρκη). Συγγραφέας του «24/7. O ύστερος καπιταλισμός και το τέλος του ύπνου», Εκδ. Λιβάνη, Αθήνα, 2014. Το παρόν κείμενο προέρχεται από το συγκεκριμένο βιβλίο.

¹ Άρθουρ Σοπενάουερ, «Ο κόσμος ως βούληση και ως αναπαράσταση» Presses universitaires deFrance (PUF), Παρίσι, 2014 (1819).
² Anson Rabinbach, «Le moteur humain. L' énergie, la fatigue et les origines de la modernité», La Fabrique, Παρίσι, 2004.
³ Luc Boltanski και Eve Chiapello, «Le Nouvel Esprit du capitalism», Gallimard, Παρίσι, 1999.
⁴ «Κατάσταση ύπνου» στα αγγλικά και στα ελληνικά, ενώ στα γαλλικά χρησιμοποιείται ο όρος «κατάσταση εγρήγορσης».
⁵ Roland Barthes, «Le Neutre», Cours au Collège de France (1977-1978), Seul-Imec, Παρίσι,

Jean-Claude Juncker's Saturn and Chiron

Usually, uneasy transits and progressions with Saturn mark the end of a period, with saying goodbye and farewell. Jean-Claude Juncker however, chooses to start in a top level function in the European Union, in spite of criticism that is supposed to happen in Saturn times. Here is his chart (day of birth, transits and progressions). There is no hour of birth, but it is easy to see the importance of Saturn rising before the Sun on December 9, 1954 in Redange (Lux).

Look at his chart: transit Saturn is now square progressed Sun. As Juncker is about 60 years old, he faces his second Saturn return (time to face your age, memento mori). Progressed Mars is inconjunct natal Saturn. Transit Uranus is inconjunct natal Saturn (and trine natal Sun). He could still withdraw, but nobody expects him too. He has ambitions...But given the composition of transits and progressions, he is having hard times now. The chart mirrors more endings than beginnings. How does it feel to start this way? I guess that it hurts (see transit Chiron square natal Sun).

Click for a better view...

Saturn is the symbol of management and ambition. Saturn is important in his natal chart. If Jean-Claude Juncker was born before 18 hours (6 p.m.) Saturn rises before a ‘calling’ Sun (the Sun in a starring role). The Sun is semi sextile Saturn all day. It is the signature of a person ‘in charge’, a leader with ambition, a manager who draws attention and could tend to be an autocrat. 

There are more people born on December 9, 1954. One of them is a popular Dutch comedian who was given an estimate 10-15 years left in 2010 when he was diagnosed with leukemia. The other one is a Dutch football manager. Managing to be in charge is one of the things that Sun-Saturn does. Apparently, it doesn't have to be in politics, though Phil Bryant (Republican Governor) is definitely a politician, like Juncker, who is also a conservative.

Jean-Claude Juncker is very much in favor of more Europe and doesn’t really seem to care about democracy. His answer to a No in a referendum:

If it's a Yes, we will say 'on we go', and if it's a No we will say 'we continue'. If it's a Yes, we will say 'on we go', and if it's a No we will say 'we continue'.

This man will probably become Chairman of the European Commission. This in spite of questions about his drinking habits (see Daily Telegraph). Earlier, a Dutch minister mentioned this... See the denial of Jean-Claude Juncker: http://www.lessentiel.lu/de/news/luxemburg/story/30109450

Anyway, Mr Juncker has the full support of Angela Merkel and most of the members. David Cameron*) seems to be alone in his criticism. This won’t stop Europe, …yet. Maybe it will keep Britain out of the Euro forever? There is more coming up for Europe. 

There has been tension before (Uranus-Pluto square in 2012-2013) and it is a bit easier now. But in 2015 transit Neptune conjunct progressed Sun will be an undermining aspect. In 2018, when the Union is 60 years old (like Juncker now), Saturn will be conjunct the natal Sun of January 1958. That may be an important moment in history. With progressed Sun then inconjunct Uranus there will be an overdose of tension. SOURCE HERE

These kind of ‘democratic’ appointments and decissions defenitely won’t help to make the European Union more popular, meanwhile...

*) Hungarian Orban will also vote against Juncker.

Ενα Stellium σκετο Delirium για το Γενικο Γραμματεα του ΚΚΕ Δημητρη Κουτσουμπα

Ο Δημητρης Κουτσουμπας ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΚΚΕ εχει ενα Stellium 6 πλανητων στο Λεοντα που σημαινει

ΕΓΩ ΞΕΡΩ
ΕΓΩ ΔΙΑΤΑΖΩ
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΛΑΟΣ
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΘΕΟΣ
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΣΤΑΛΙΝ
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΛΕΝΙΝ
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΣΥΡΙΖΑ..........................

Μάνος Δανέζης «Ζούμε σ’ ένα matrix…η ανατροπή είναι ζήτημα χρόνου»

Συνέντευξη: Μαριάνθη Πελεβάνη - Συνεντεύξεις - 04/05/2014

Επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει δημοσιεύσει δεκάδες άρθρα στον Τύπο, εκατοντάδες επιστημονικές εργασίες, διαθέτει ένα πλούσιο συγγραφικό έργο βιβλίων Φυσικής, Αστροφυσικής Ιστορίας και Φιλοσοφίας των Θετικών Επιστημών αλλά και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Τα τελευταία χρόνια οι ρηξικέλευθες απόψεις του γίνανε γνωστότερες από τις τηλεοπτικές σειρές «Το Σύμπαν που αγάπησα» και «Έτσι βλέπω τον κόσμο» στην ΕΤ3, όπου υπήρξε (μαζί με τον Δρ Ε. Θεοδοσίου) παρουσιαστής και επιστημονικός υπεύθυνος. Παρακολουθώντας τον, δεν ξέρω να σας πω αν είναι «ταπεινο-εκκεντρικός», «φευγάτος», ή και υπερ-ευφυής ως επιστήμονας αλλά σίγουρα βαδίζει στον δικό του ρυθμό, προσπαθώντας να μας αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Ο λόγος για τον Μάνο Δανέζη.

Κύριε Δανέζη πιστεύετε ότι ο δυτικός κόσμος καταρρέει;

Σήμερα, όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί, οι δυτικές κοινωνίες διέρχονται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κρίσης, η οποία συν τω χρόνω αποσαθρώνει τις παγκόσμιες κοινωνικές δομές. Ως παράδειγμα αναφέρουμε τη διεθνή οικονομική κατάρρευση που βιώνουμε σήμερα. Όπως είναι φανερό η οικονομική κρίση δεν είναι το αίτιο, αλλά το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών. Πίσω από την καταρρέουσα οικονομική δομή, σε κοινωνικό και ηθικό επίπεδο, βρίσκεται ένας καταρρέον πολιτισμός και ομάδες ανθρώπων που την υπηρετούν. Χαρακτηριστικό φαινόμενο αυτής της κατάρρευσης είναι η εγκατάλειψη των αρχών της συλλογικότητας, της κοινωνικότητας και του κοινοτικού πνεύματος, δηλαδή των βασικών στοιχείων δόμησης του πολιτισμού μας.

Η συλλογικότητα έχει αντικατασταθεί από την ιδιώτευση, την υποκειμενικότητα, την ατομικότητα και τον εγωκεντρισμό. Με τον τρόπο αυτό η κοινωνία χάνει τη συνοχή της και αυτοδιαλύεται σε ένα σύνολο συγκρουόμενων ατόμων. Το εγώ αντικαθιστά το εμείς. Το είμαι αντικαθίσταται από το έχω. Με τον τρόπο αυτό ο δυτικός πολιτισμός από κοινωνικός, μετατρέπεται σε εξατομικευμένο, υστερόβουλο, ωφελιμιστικό και συν τω χρόνω φθείρεται, διαφθείρεται, και καταρρέει.

Δυστυχώς, η ιστορία διδάσκει ότι όλοι οι πολιτισμοί του παρελθόντος κατέρρευσαν, μέσα σε τραγικές ωδίνες, χωρίς οι διεφθαρμένες κοινωνικές δομές να το αντιλαμβάνονται και χωρίς να είναι έτοιμες να τους αντικαταστήσουν με κάτι καλύτερο

Την πολιτισμικά μεταβατική περίοδο που διανύουμε, ελπίδα και προσπάθειά μας πρέπει να είναι η δημιουργία όλων των αναγκαίων συνθηκών προκειμένου η ιστορία να μην επαναληφθεί και η πολιτισμική μετάβαση, η οποία είναι ήδη δρομολογημένη, να γίνει ομαλά χωρίς τις τραυματικές εμπειρίες άλλων ιστορικών περιόδων.

Όπως διαπιστώνετε, ένα πολιτισμικό ρεύμα εκφράζει βασικά την εκάστοτε προσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει και να ελέγξει τους φόβους του. Τι φοβόμαστε σήμερα και πως μπορούμε να το ξεπεράσουμε;

Ένα βασικό και επιτακτικό ανθρώπινο συναίσθημα είναι ο «φόβος», ο οποίος δημιουργείται από την έννοια της «ανάγκης». Σκοπός και αίτιο της ανάπτυξης ενός πολιτισμικού ρεύματος είναι η προσπάθεια μιας κοινωνίας να ξεπεράσει και να ελέγξει συλλογικά τρεις βασικές ομάδες φόβων, οι οποίοι βρίσκονται σε άμεση σχέση και συνάρτηση με τριών ειδών πραγματικά και πρακτικά γεγονότα. Ο πρώτος φόβος είναι ο φόβος της φυσικής ανθρώπινης επιβίωσης, ο δεύτερος είναι ο φόβος της βίαιης δράσης του φυσικού περιβάλλοντος και τέλος ο μεταφυσικός φόβος, δηλαδή ο φόβος που προκαλούν κάποια γεγονότα τα οποία ξεφεύγουν από το πλαίσιο μιας λογικής ερμηνείας, η οποία θα είχε τη βάση της στην εμπειρία των ανθρώπινων αισθήσεων, όπως ο θάνατος.

Προκειμένου ο άνθρωπος να κατασιγάσει αυτές τις τρεις ομάδες φόβων δημιούργησε αντίστοιχα, τα «κοινωνικά συστήματα» από τα οποία προήλθαν τα «πολιτικά συστήματα», την «επιστήμη» η οποία σε κάποιες περιπτώσεις μετασχηματίζεται σε «τεχνολογία». και τέλος τη «θεολογία», η οποία αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε η δημιουργία της έννοιας της «θρησκείας». Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκαν οι βασικοί τρεις πυλώνες ενός πολιτισμικού ρεύματος. Στο πλαίσιο αυτών των τριών πολιτισμικών πυλώνων αναπτύσσονται  ανθρώπινες διοικητικές δομές οι οποίες, όλες μαζί, αποτελούν αυτό το οποίο ονομάζουμε «κοσμική εξουσία». Όπως γίνεται φανερό, αυτό που οδηγεί σε κατάρρευση έναν πολιτισμό δεν είναι η φιλοσοφική βάση τους, αλλά οι φιλοδοξίες, ο δογματισμός και η διαφθορά, των ανθρώπων που συγκροτούν τις διοικητικές δομές τους.

Όμως, όταν οι διοικητικές δομές των πολιτισμικών πυλώνων διαφθαρούν, οι πολιτισμικοί πυλώνες και ο πολιτισμός γενικότερα καταρρέουν, αφήνοντας τους ανθρώπινους φόβους να γιγαντωθούν εκ νέου. Τότε δημιουργείται η αναγκαιότητα δημιουργίας ενός νέου πολιτισμικού ρεύματος το οποίο θα πρέπει να είναι ικανό να κατασιγάσει τους νέους ανθρώπινους φόβους.

Όμως μια κοινωνία που κυριαρχείται από υπέρμετρους φόβους, είναι μια υποταγμένη κοινωνία, ανίκανη να αντιδράσει λογικά και ήρεμα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της. Μια φοβισμένη κοινωνία κυριαρχείται από την αίσθηση του πανικού, της οργής, της ανεξέλεγκτης βίας. Μια φοβισμένη κοινωνία είναι μια εύκολα χειραγωγούμενη κοινωνία. Το γιγάντωμα των αναγκών και των φόβων μας, μας στερεί το υπέρτατο ανθρώπινο αγαθό, την ελευθερία μας.

Σήμερα πλέον κατανοούμε γιατί ο δυτικός πολιτισμός, μας δημιούργησε έναν καταιγισμό πλαστών και άχρηστων αναγκών. Όχι για να μας κάνει πιο ευχάριστη τη ζωή. αλλά επειδή αυξάνοντας τις ανάγκες μας, γιγάντωνε πλαστά τους φόβους μας. Μας έκανε υποταγμένους και εύκολα χειραγωγούμενους

Ας αντιδράσουμε από σήμερα. Ας ελαχιστοποιήσουμε τους φόβους μας ελαχιστοποιώντας τις πλαστές ανάγκες μας, αντικαθιστώντας τις έννοιες του «αμοιβαίου συμφέροντος» και της περιστασιακής «ελεημοσύνης» με το μόνιμο αίσθημα της ανθρώπινης αλληλεγγύης

Η αλλαγή της πολιτισμικής συγκρότησης θα επιτευχθεί ειρηνικά και αναίμακτα, αν και όταν αντιληφθούμε την αναγκαιότητα μιας εσωτερικής μας αναμόρφωσης. Η πνευματική και συνειδησιακή συγκρότηση των πολιτών καθορίζει την ποιότητα της Πολιτείας και η ποιότητα της Πολιτείας, τον πολιτισμό που αυτή θα συγκροτήσει.

Η μεγάλη πολιτισμική αλλαγή θα αρχίσει να γίνεται μια ειρηνική πραγματικότητα μόνο όταν κάνουμε την αγωνία μας, τον δικαιολογημένο κοινωνικό θυμό μας και το αίσθημα της εκδίκησης, αξιοπρέπεια, δουλειά, γνώση, υπευθυνότητα, συλλογικότητα.

Μιλάτε για μια επιστημονική επανάσταση συνδεδεμένη με ένα καινούργιο πολιτισμικό ρεύμα, το οποίο μπορεί να αλλάξει το σύγχρονο κόσμο. Τι «ευαγγελίζεται» το ρεύμα αυτό και που συνίσταται η νεωτερικότητά του, το καινούργιο;

Ένα θεμελιώδες ερώτημα είναι το με ποιόν τρόπο επιδρά το περιεχόμενο της επιστημονικής σκέψης στις δομές ενός πολιτισμικού ρεύματος;

Αρχικά θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι θετικές επιστήμες και σε προέκταση ο πυλώνας της επιστήμης, δεν θεμελιώνονται πάνω σε πειραματικά αποδεδειγμένες έννοιες, όπως αφήνουμε πολλές φορές να εννοηθεί

Οι βάσεις των θετικών επιστημών είναι οι έννοιες της «ύλης», του «χρόνου», και του «χώρου». Όμως οι έννοιες αυτές, όπως γνωρίζουμε, δεν είναι ούτε χειροπιαστές ούτε αντικειμενικά προσδιορισμένες αλλά, φιλοσοφικά κατηγορούμενα προσδιοριζόμενα με διαφορετικούς τρόπους, σε διαφορετικές εποχές από διαφορετικούς πολιτισμούς.

Το πολύ σημαντικό όμως είναι ότι, οι έννοιες αυτές δεν αποτελούν τη βάση μόνο του πυλώνα της επιστήμης ενός πολιτισμικού ρεύματος αλλά και των άλλων δύο πυλώνων του, εκείνων της θρησκευτικότητας και της κοινωνικής φιλοσοφίας.

Επακόλουθο αυτού του γεγονότος είναι ότι, αν ανατραπεί το εννοιολογικό περιεχόμενο των εννοιών της «ύλης», του «χρόνου» και του «χώρου» καταρρέει ολόκληρο το πολιτισμικό οικοδόμημα μιας κοινωνίας. Η ανατροπή αυτή είναι προνόμιο των θετικών επιστημών και έχει επιτευχθεί από την σύγχρονη επιστημονική σκέψη. Ως εκ τούτου, η ανατροπή και η αλλαγή του δυτικού πολιτισμικού ρεύματος είναι ζήτημα χρόνου.

Η μεγάλη αυτή επιστημονική επανάσταση, που θα σχηματοποιήσει σε νέες βάσεις τις κοινωνικές διοικητικές δομές, στηρίζεται σε δύο νέες βασικές αλήθειες, επιστημονικά τεκμηριωμένες τόσο θεωρητικά όσο και πειραματικά.

Η πρώτη αλήθεια αναφέρεται στην αποκάλυψη του τι είναι στην ουσία αυτό το οποίο ονομάζουμε αντικειμενική πραγματικότητα και σε προέκταση, τι είναι αυτό το οποίο ονομάζουμε ύλη η οποία αποτελεί το θεό του καταρρέοντος πολιτισμικού ρεύματος, στον βωμό της οποίας αλλά και των παραγώγων της, πολλές φορές θυσιάζουμε ακόμα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η σύγχρονη επιστημονική σκέψη, μέσω της πειραματικής διαδικασίας, γνωρίζει πλέον ότι η αισθητή υλική πραγματικότητα αποτελεί μια ψευδαίσθηση της ανθρώπινης φυσιολογίας, η οποία δημιουργείται μέσα σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου με την βοήθεια των αισθητηρίων οργάνων μας. Η υλική πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα matrix.

Σύμφωνα με την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας η υλική συμπαντική πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά «η προβολή (το είδωλο, το καθρέφτισμα) όσων υπάρχουν στο πραγματικό τετραδιάστατο μη Ευκλείδειο και αθέατο Σύμπαν πάνω σε έναν ψεύτικο τρισδιάστατο και Ευκλείδειο χώρο που φτιάχνουν πλαστά οι αισθήσεις μας». Τον χώρο αυτό η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας ονομάζει χώρο Minkowski

Η δεύτερη επιστημονική αλήθεια στην οποία θα στηριχθεί το νέο πολιτισμικό ρεύμα είναι ή έννοια της ολικότητας. Το Σύμπαν της σύγχρονης επιστήμης είναι ένα ενιαίο σύστημα το οποίο δεν μερίζεται, ούτε αποτελείται από μέρη. Η αίσθηση των εξατομικευμένων αντικειμένων και μορφών δεν αποτελεί παρά μια νέα πλάνη η οποία στηρίζεται σε μια ιδιομορφία, βασικά, της όρασής μας αλλά γενικότερα της εγκεφαλικής μας συγκρότησης.

Η αλήθεια είναι ότι τα πάντα μέσα στο Σύμπαν είναι Ένα. Μια απέραντη ενιαία, και αδιαίρετη ενότητα. Μέσα σε αυτή την ενότητα χάνεται η έννοια της εξατομίκευσης της προσωπικής ύπαρξης. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ευτυχή το μέρος, αν πάσχει το όλον

Η ευτυχία των μερών μπορεί να επιτευχθεί μέσω της ευτυχίας του συνόλου. Η διαπίστωση αυτή οδηγεί σε μια κοινωνική φιλοσοφία του «εμείς» και του «είμαι» καταργώντας την κοινωνική φιλοσοφία του «εγώ» και του «έχω».

Συγχρόνως, το θεώρημα δράσης αντίδρασης μας διδάσκει ότι, μέσα σε ένα ενιαία και αδιάσπαστη συμπαντική ουσία, κάθε κακή δράση μας πάνω στο μέρος, δημιουργεί την ενστικτώδη αντίδραση του συνόλου πάνω σε μας. Με λίγα λόγια ότι κάνουμε το εισπράττουμε πολλαπλάσια από κάθε γωνιά της συμπαντικής ενότητας.

Τέλος η έννοια της συμπαντικής αδιαίρετης ενότητας δημιουργεί μια νέα περιβαλλοντική συνείδηση εφόσον, η φύση είναι ένα μέρος του όλου και κάθε δράση μας εναντίον της σημαίνει δράση ολόκληρης της δημιουργίας εναντίον μας.

Δηλαδή λέτε πως ο,τιδήποτε αντιλαμβανόμαστε γύρω μας είναι ψευδές; Είναι matrix; Ό,τι μάθαμε είναι λάθος;

Ότι μάθαμε μέχρι σήμερα μας βοήθησε να δημιουργήσουμε όλα όσα χρειάζονταν για να αναπτύξουμε τον σημερινό δυτικό πολιτισμό. Δεν ήταν λάθος αλλά περιορισμοί της αλήθειας μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της ανθρώπινης φυσιολογίας και δογματικής.

Όπως ανέφερε και ο Δημόκριτος: «Yπάρχουν δύο είδη γνώσης, η μία μέσω των αισθήσεων και η άλλη μέσω της διάνοιας. Από αυτές, εκείνη που αποκτάται μέσω της διάνοιας την αποκαλεί γνήσια, αποδίδοντάς της αξιοπιστία για την εκφορά σωστής κρίσης, ενώ εκείνη που αποκτάται μέσω των αισθήσεων την ονομάζει νόθα, μην αναγνωρίζοντάς της το αλάθητο για τη διάγνωση του αληθινού. Λέγει κατά λέξη, «υπάρχουν δύο μορφές γνώσεις, μία γνήσια και μία νόθα. Στη νόθα ανήκουν όλα τα παρακάτω, η όραση, η ακοή, η οσμή, η γεύση, η αφή. Η άλλη μορφή γνώσης είναι γνήσια, που είναι ξέχωρη από αυτή».

Η σύγχρονη επιστημονική γνώση έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται τη γνώση που αποκτάται μέσω της διάνοιας και πάνω σε αυτήν δομεί το Νέο Πολιτισμικό Ρεύμα.

Ποια είναι κατά τη γνώμη σας, η επίδραση όλων των σύγχρονων επιστημονικών θεωριών στη νέα δομική συγκρότηση των δυτικών κοινωνιών;

Μια κοινωνία, η οποία έχει συνειδητοποιήσει τους προηγούμενους φυσικούς  κανόνες, αναγνωρίζει ως βασική αξία της την «ελευθερία» στo πλαίσιo της ενότητας. Μέσο κατάκτησης της ελευθερίας αποτελεί η πνευματικότητα.

Αποτέλεσμα της προηγούμενης διαπίστωσης είναι ότι πρώτη και βασική επιδίωξη του ανθρώπου πρέπει να είναι η διασφάλιση και επέκταση της πνευματικότητάς του. Αυτό όμως που θα πρέπει να διευκρινιστεί είναι ότι το πνεύμα δεν αποτελεί ένα ανεξάρτητο φιλοσοφικό κατηγόρημα, αλλά μια άλλη έκφραση της έννοιας της ελευθερίας.

Πνευματικός άνθρωπος είναι ο ελεύθερος και κοινωνικοποιημένος άνθρωπος. Πνευματικότητα δεν σημαίνει εξαΰλωση αλλά απελευθέρωση

Η επιστήμη δίνει τα όπλα προκειμένου να συγκροτήσουμε έναν νέο ουμανιστικό πολιτισμό. Όμως οι κοινωνικές εξελίξεις έχουν δρομολογηθεί προς μια στρεβλή κατεύθυνση Ως εκ τούτου δεν υπάρχει παρά μόνο μια διέξοδος από την κρίση, η συνειδητοποίηση της ανάγκης μιας εσωτερικής προσωπικής μας αναμόρφωσης, Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει ως βραχυπρόθεσμο αποτέλεσμα την αναμόρφωση των καθιερωμένων θεσμών και μακροπρόθεσμα την κατάρρευση της σημερινής οικονομίστικης λογικής και την ανάπτυξη ενός νέου Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Έτσι είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι, η επανάσταση η οποία ήδη συντελείται στους τομείς της ενέργειας, της τεχνολογίας, της οικογενειακής ζωής, τις σχέσεις των δύο φύλων, του τομέα της επικοινωνίας, θα έχει ως αποτέλεσμα, αργά ή γρήγορα, μια πολιτική και πολιτιστική έκρηξη, για την οποία πρέπει όλοι να είμαστε προετοιμασμένοι. Η προετοιμασία όμως αυτή δεν είναι εύκολη εφόσον προσκρούει σε μια στρεβλά και εγωιστικά αναπτυγμένη αίσθηση του «δημόσιου και οικονομικού συμφέροντος»

Παρόλα αυτά, όσο δύσκολο και αν είναι, το πρώτο βήμα του Νέου Πολιτισμικού Ρεύματος πρέπει να γίνει τώρα. Είναι επιτακτική ανάγκη, το συντομότερο δυνατόν, να αντικατασταθεί ο πολιτισμός του Homo Sapiens, του σοφού ανθρώπου των πολέμων του αίματος και των καταστροφών, από τον ουμανιστικό πολιτισμό του Homo Universalis, του Συμπαντικού ανθρώπου, που τόσο έχουμε ανάγκη.

Οι νέες επιστημονικές ανακαλύψεις ή διαπιστώσεις παραμένουν στο περιθώριο του εκπαιδευτικού συστήματος και γιατί;

Είναι θέμα των δυτικών «εκπαιδευτικών συστημάτων». Τα συστήματα αυτά  προωθούν μόνο τις γνώσεις που αποβλέπουν στην θεοποίηση της ύλης και της ατομικότητας, ως παραγόντων της οικονομικής ανάπτυξης. Η λογική των εκπαιδευτικών αυτών συστημάτων θεωρεί, αλλά δεν ομολογεί, ότι η οικονομική ευμάρεια είναι ο μόνος παράγοντας που οδηγεί στην ευτυχία της κοινωνίας και του ανθρώπου.

Όλα είναι ένα, όλα είναι τώρα;

Όπως αναφέρει ο Αϊνστάιν: «Για εμάς τους ορκισμένους φυσικούς  η διάκριση ανάμεσα στο παρελθόν το παρόν και το μέλλον είναι μόνο μια ψευδαίσθηση ακόμα και αν είναι τόσο επίμονη»

Η έννοια του «χρόνου» στη σύγχρονη Φυσική τροποποιείται ριζικά έτσι ώστε, έννοιες όπως αυτές του «παρόντος», του «μέλλοντος» και του «παρελθόντος» δεν έχουν πλέον επιστημονικό νόημα. Ομοίως, δεν έχουν νόημα έννοιες όπως αυτές, του «εδώ» και του «εκεί», του «πάνω» ή του «κάτω». Στο Σύμπαν της σύγχρονης επιστημονικής πραγματικότητας το «εδώ» είναι «παντού» και το «τώρα» ταυτίζεται με το «χθες» και το «αύριο».

Υπάρχουν άλλοι επιστήμονες ή φιλόσοφοι εντός ή εκτός Ελλάδας με τους οποίους συμφωνείτε στην αναγκαιότητα του νέου αυτού πολιτισμικού ρεύματος;

Όπως πλέον διαφαίνεται, το μηχανιστικό και υλιστικό κοσμοείδωλο, που θεμελιώθηκε κατά τον 16^ο-17^ο αιώνα, έχει σχεδόν κλείσει τον ιστορικό του κύκλο αφήνοντας πίσω του τα συντρίμμια ενός καταρρέοντος δυτικού πολιτισμού σε κοινωνικό, οικονομικό και θεολογικό επίπεδο.

Η ανάγκη δημιουργίας ενός νέου δυτικού πολιτισμικού ρεύματος είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Το πρόβλημα όμως είναι η αναζήτηση των αξιακών και ηθικών βάσεων της ανάπτυξης του νέου αυτού ανθρωπιστικού πολιτισμικού ρεύματος

Την ανάγκη αυτή έχουν επισημάνει, προτείνοντας λύσεις, μεγάλοι διανοητές σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά και στην Ελλάδα. Αναφέρουμε ενδεικτικά τους Τόφλερ, Μαρκούζε και Νέγκρι.

Εκτός αυτών όμως, τόσο η διάσημη Λέσχη της Ρώμης, όσο και η Ομάδα Φουτουριστών στο Stanford Research Institute, μελετώντας τα πολύ επικίνδυνα μελλοντικά προβλήματα της ανθρωπότητας, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η τρέχουσα κοσμοθεωρία και οι τεχνολογίες που αυτή υποστηρίζει, έχουν μεν δημιουργήσει τεράστια οφέλη σε ένα επίπεδο, αλλά συγχρόνως είναι απαρχαιωμένες και υπεύθυνες για τη δημιουργία του παγκόσμιου μεγάλου προβλήματος. Οι συγγραφείς αυτών των μελετών διατύπωσαν μια πρότασή εξόδου από την κρίση που δεν είχε να κάνει με την οικονομία, την τεχνολογία ή την πολιτική. Περισσότερο εξαρτιόταν από την επανάκτηση αυτού που ο Άλντους Χάξλεϊ όρισε ως προαιώνια φιλοσοφία: Μια κατανόηση της σχέσης μεταξύ του εαυτού μας και του κόσμου που βρίσκεται στη ρίζα κάθε μεγάλου κοινωνικού, θρησκευτικού ή φιλοσοφικού κινήματος.

Όπως επισημαίνουν οι διανοητές Hugh Kearney, Βuckminster Fullet, John Strohmeier και Peter Westbrook, οι βάσεις μιας νέας πολιτισμικής συγκρότησης απορρέει μόνο μέσα από ένα σύστημα σκέψης, το οποίο πήγασε από την αρχαία Ελληνική διανόηση.

Ποιος όμως τους άκουσε και ποιος τους ακούει ακόμα και σήμερα;

Πέρα από την ακαδημαϊκή σας δράση πως αλλιώς οργανώνεστε και προωθείτε τις ιδέες σας;

Οι ιδέες δεν έχουν ατομική, αλλά συλλογική πατρότητα, ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να προωθούνται συγκεκριμένα από κάποιον. Η γνώση της αλήθειας των όντων δεν αποτελεί κτήση κανενός. Όλοι μας αποτελούμε μετόχους της συμπαντικής γνώσης στο επίπεδο των δυνατοτήτων μας. Η γνώση είναι δύναμη και η συνολική δύναμη του σύμπαντος μερίζεται στους ανθρώπους δίχως να διαμερίζεται και δεν αποτελεί αποκλειστικό κτήμα κανενός.

Η σχέση της γνώσης με τον άνθρωπο είναι ερωτική και όπως αναφέρει και ο καθηγητής της θεολογικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Μ. Μπέγζος: «Η κτητική γνώση μένει ανέραστη, αλλά η μετοχική γνώση γίνεται ερωτική πράξη. Η αλήθεια δεν είναι καρπός στεγνού λογισμού των φυσικομαθηματικών επιστημών και στυγνού υπολογισμού κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων, αλλά αποτελεί γέννημα θρέμμα του ερωτικού λόγου. Μόνο στον έρωτα ενώνεται η ζωή με τη σκέψη, η γνώση με την πράξη, η θεωρία με την εφαρμογή. Και μόνο σε ένα τέτοιο ορίζοντα σχεσιακού, υπαρξιακού διαλόγου, συμβιωτικού και ερωτικού λόγου βρίσκει η ζωή το νόημα της, παίρνει ξανά πάλι σημ