Εξέγερση Πολυτεχνείο - Η επανάσταση αστρο - λογικεύεται

Οσα χρόνια κι αν περάσουν, όποια ηλικία κι αν έχει ο Ελληνας άνθρωπος, η εξέγερση του Πολυτεχνείου θα πρέπει να είναι σημαία στις κορυφές του νου μας.
Μια εξέγερση που αποτόλμησαν να θάψουν τα γεγονότα της, ώσπου πριν λίγα χρόνια να μιλήσει ο ίδιος ο οδηγός του τανκ, επιβεβαιώνοντας την θλιβερή εκείνη νύχτα της ντροπής και για την οποία ισχυρίζονταν οι μετέπειτα κυβερνήσεις της δεξιάς, ότι δεν πειράχτηκε ούτε μύτη.

Αστρολογικά εκείνη η νύχτα ήταν μια συγκλονιστική καταγραφή των συμβάντων.
Στις 17 Νοέμβρη 1973 στις 2:50 το πρωί δόθηκε η εντολή εισβολής του τανκ.
Η εξέγερση είχε ωροσκόπο Ζυγό, με τον Κρόνο σε τετράγωνο με τον Πλούτωνα στον ωροσκόπο.

Η πολιτική ατμόσφαιρα της χώρας κοχλάζει κάτω από τον Ήλιο στο Σκορπιό σε τετράγωνο με τη Σελήνη και χιαστί με τον Άρη.
Η βασική όψη που πραγματοποιείται και αποτελεί τη ραχοκοκκαλιά των γεγονότων εκείνης της περιόδου, είναι το τετράγωνο Κρόνου - Πλούτωνα.
Μια από τις σκληρότερες αστρολογικές όψεις, που δείχνει μια χωρίς έλεος πάλη ανάμεσα σε δύο πολύ διαφορετικούς πλανήτες.
Μια μάταια πάλη για ελευθερία και αυτοέκφραση, μια σύγκρουση με τις κοινωνικές κατεστημένες δομές, μια αιματηρή επανάσταση.

Η ταυτόχρονη παρουσία του Άρη από τον Κριό σε αντίθεση με τον Ουρανό στον ωροσκόπο, δίνει μια επιπλέον νότα αυτοκαταστροφής που εμπεριέχεται στην απόφασή των φοιτητών να μείνουν μέχρι το τέλος και δίνει τη χαριστική βολή, τη σπίθα που θα πυροδοτήσει το μακελειό.
Ο Κρόνος από το μεσουράνημα σε αντίθεση με την Αφροδίτη -κυβερνήτη του ωροσκόπου- στον Αιγόκερω, φωτογραφίζει τη στρατιωτική επέμβαση.

Εκείνος ο πονηρός Ποσειδώνας όμως στον 3ο οίκο της επικοινωνίας, ίσως αντιπροσωπεύει επάξια την περίφημη κρυφή κάμερα που αποτύπωσε τα γεγονότα και το βίντεο, που κάνοντας το γύρο του κόσμου προκάλεσε την παγκόσμια αντίδραση και την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών.
Αναφέρω χαρακτηριστικά τη διέλευση του Δία από την 6η μοίρα του Υδροχόου ακριβώς πάνω από το γενέθλιο Ουρανό της Ελλάδας, σε μισό εξάγωνο με το Δία της και εξάγωνο με τον Πλούτωνά της.

Να τονίσουμε για άλλη μία φορά, την τεράστια σημασία του ακριβέστατου τετραγώνου μεταξύ Δία - Πλούτωνα στο ωροσκόπιο της Ελλάδας, όψη που συναντάμε και σε ωροσκόπια πολιτικών και πρωθυπουργών.
Ο διελευστικός Κρόνος από τον Καρκίνο τετραγωνίζει τον Πλούτωνα της Ελλάδας (όψη που όπως προείπαμε επαναλαμβάνεται και στο Πολυτεχνείο) και σχηματίζει αντίθεση με το γενέθλιο Δία.

Το ωροσκόπιο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, είναι ένα καλό μάθημα για όσους αμφισβητούν την ορθότητα της χρήσης της ημερομηνίας του πρωτόκολλου του Λονδίνου στο "γενέθλιο" χάρτη του Ελληνικού κράτους.
Εδώ φαίνεται -ανεξαρτήτως ορισμένων προβληματισμών σε σχέση με τον ωροσκόπο-, πως το ωροσκόπιο αυτό λειτουργεί και είναι σημαντικό.

Από http://simmoria.blogspot.com/ (La Pelle Noir).

Πανσπουδαστικη Νο 8

Μια αγνωστη εξεργεση του Πολυτεχνειου το 19ο αιωνα

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται τριάντα τέσσερα χρόνια από την αιματοβαμμένη επέτειο του Πολυτεχνείου, την οποία εδώ θα τιμήσουμε με έναν διαφορετικό τρόπο. Όχι μιλώντας πάλι για το βασανιστικό ακόμα και σήμερα «Αδέλφια μας στρατιώτες, είμαστε άοπλοι » του παράνομου σταθμού, αλλά με το «Έστω και ένας αστυφύλακας αν τολμήσει να πατήσει τον περίβολο ή το πεζοδρόμιο του πανεπιστημίου θα φονευθεί».

Φυσικά οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου ήταν άοπλοι και δεν θα μπορούσαν να εκτοξεύσουν τέτοιες απειλές κατά των δυνάμεων που είχαν περικυκλώσει τον χώρο, αλλά σήμερα δεν θα αναφερθούμε στη 17η Νοέμβρη 1973, αλλά στη 16η Δεκεμβρίου 1896. Τότε που μια φραστική κόντρα μεταξύ φοιτητών - καθηγητή Iατρικής οδήγησε σε μια σκληρότατη σύγκρουση φοιτητών - αστυνομίας, που είχε ως αποτέλεσμα νεκρούς, λαϊκή συμπαράσταση στους εγκλωβισμένους, πορείες διαμαρτυρίας και την πρώτη κατάληψη – από οπλισμένους φοιτητές – πανεπιστημιακού κτιρίου στην Ελλάδα...

Είμαστε στο 1896, και η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα λίγους μήνες πριν έχει επιβαρύνει ακόμα περισσότερο το αποδυναμωμένο εθνικό ταμείο, λίγα χρόνια μετά το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαρίλαου Τρικούπη. Στην εξουσία βρίσκεται ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης, ο οποίος έχει μοιράσει πολλές υποσχέσεις που δεν μπορεί να πραγματοποιήσει, ενώ το ζήτημα της απελευθέρωσης της Κρήτης από τον τούρκικο ζυγό βρίσκεται και πάλι σε έξαρση.

Στον εκπαιδευτικό χώρο, το Εθνικό Πανεπιστήμιο γιόρταζε τα 60 χρόνια από την ίδρυσή του, με τις – αυτονόητες σήμερα – διεκδικήσεις των φοιτητών για καλύτερη εκπαίδευση να βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Σε αυτό το κλίμα μια υποβόσκουσα κόντρα μεταξύ φοιτητών της Iατρικής και του καθηγητή τους Ιούλιου Γαλβάνη έδειχνε ελεγχόμενη. Ο τελευταίος αρνούνταν να δώσει αποδείξεις πρακτικής άσκησης στους τεταρτοετείς σπουδαστές, οι οποίες ήταν απαραίτητες για το πτυχίο τους, με αποτέλεσμα να καθυστερεί η αποφοίτησή τους, με ό,τι οικονομικές συνέπειες για τους ίδιους μπορούσε να έχει αυτό.

Στη συνάντηση που γίνεται μεταξύ των δύο πλευρών στις 16 Δεκεμβρίου 1896, όχι μόνο δεν βρίσκεται λύση, αλλά τα πράγματα εξωθούνται στα άκρα, μια και ο καθηγητής επιτίθεται φραστικά στους φοιτητές λέγοντάς τους ότι είναι ανάξιοι να έχουν ιατρική έδρα, ότι προσβάλλουν τη χώρα και το ελληνικό πανεπιστήμιο, κάτι που κάνει τους δεύτερους να αποχωρήσουν οργισμένοι από τη συνάντηση.

Λίγη ώρα μετά οι φοιτητές συγκροτούν επιτροπή αγώνα και στο ψήφισμά τους ζητούν την απόλυση του καθηγητή, ενώ τα αιτήματά τους συσπειρώνουν και τους σπουδαστές των άλλων σχολών, με αποτέλεσμα γενική απεργία, στην οποία μάλιστα συμμετείχαν και οι βοηθοί του Γαλβάνη.

Στη Σύγκλητο που συγκαλείται έκτακτα την επόμενη ημέρα, ο καθηγητής αρνείται ότι έβρισε τους φοιτητές: «ουδέν άλλο έπραξεν ειμή να υποτιμήσει τους θορυβήσαντας και ατακτήσαντας, χωρίς όμως να έχει την ελαχίστην πρόθεσιν διά της επιτιμήσεώς τους να προσβάλει κάποιον από τους φοιτητές, πράγμα το οποίο και εις τον χαρακτήραν του αντίκειται» και τους καλεί να επανέλθουν στα μαθήματά τους.

Ο καταδότης πρύτανης

Η ανακοίνωση της Συγκλήτου δεν καθησυχάζει τους φοιτητές που συγκροτούν νέα επιτροπή αγώνα σκληραίνοντας τη στάση τους. Αποφασίζουν την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, συνεχίζουν την προσπάθεια συσπείρωσης φοιτητών και άλλων σχολών στα αιτήματά τους και προχωρούν στον οπλισμό όλων των μελών της επιτροπής. Οι γιορτές των Χριστουγέννων και του νέου έτους κάθε άλλο παρά ηρεμούν την ένταση.

Οι αποδοκιμασίες εναντίον του Γαλβάνη στις 9 Ιανουαρίου 1897 αλλά και η πίεση από την κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας «αναγκάζουν» τη Σύγκλητο να κλείσει την Ιατρική Σχολή με αποτέλεσμα να χαθεί το χειμερινό εξάμηνο.

Κομβικό σημείο στη δραματική τροπή που πήραν τα πράγματα, αποτέλεσε η ενέργεια του πρύτανη Χρηστομάνου να δώσει στην αστυνομία ονόματα φοιτητών που πρωτοστατούσαν στις κινητοποιήσεις. Ο ίδιος θα το επιβεβαιώσει στη Σύγκλητο: «την δε πρωΐαν της Τρίτης συνεπεία ταραχώδους συναθροίσεως προ των Προπυλαίων ο Δ/ντής της Αστυνομίας και ο Εισαγγελέας θέλοντας να συλλάβωσι τους πρωταιτίους με εκάλεσαν δι’ αστυφυλάκων εκ του μαθήματός μου εν τω Πολυτεχνείω και μου εζήτησαν κατάλογον αυτών, ον προχείρως σημειώσας επέδωκα αυτοίς εκ του Γραφείου της Πρυτανείας».

Οι συλλήψεις φοιτητών από το «χαρτάκι» του πρύτανη, όπως ήταν αναμενώμενο, είναι η αφορμή να ξεσπάσουν εκτεταμένα επεισόδια, τα οποία παρουσιάζουν με τον καλύτερο τρόπο τα πρακτικά της Συγκλήτου:

«Και όντως, μόλις επιστρέψας περί ώραν 11 π.μ. εκ της οικίας του κ. προέδρου, παρετήρησα έκτακτον κίνησιν και συρροήν πλήθους εις την πλατείαν του Πανεπιστημίου και του Νοσοκομείου και ελέγετο ότι ερρίφθησαν πυροβολισμοί. Εισελθών εναντίον των προτροπών πολλών φίλων και φοιτητών φοβουμένων επίθεσιν κατ’ εμού εις το Πανεπιστήμιον και μόλις αναγνωρισθείς, περιεκυκλώθην υπό μαινομένου πλήθους ωθούντος με εις τον διάδρομον της Πρυτανείας εν μέσω ύβρεων, γιουχαϊσμάτων και απειλών.

“Συ είσαι ο προδότης, άτιμε, ανάξιε να είσαι πρύτανης, συ έχυσες το αίμα τριών αποθνησκόντων συναδέλφων. Να πιούμε το δικό σου. Σε ετάξαμεν να υπερασπιστείς την τιμήν των φοιτητών και συ γίνεσαι υπόδουλος ατιμησάντων μας καθηγητών. Έξω. Έξω".

Φθάσας ενώπιον της κλειστής θύρας της Πρυτανείας ηθέλησα να προσφωνήσω, αλλά το ρεύμα με ώθησεν εις της αυλήν της κρήνης, εδέχθην πολλάς γροθιάς και πολλά ποδοκλοτσήματα, εκτραπέντος πλειότερον των άλλων ενός Θεόδ. Ευστρ. Φίλια, φοιτητού της Νομικής εκ Τρικάλων, όστις εξηρέθιζε το πλήθος κατ’ εμού».

Η πρώτη κατάληψη

Το θέμα έχει πάψει πια προ πολλού να είναι στενά πανεπιστημιακό, αλλά ενώ όλοι ψάχνουν να βρουν μια λύση κανένας δεν έχει το καθαρό μυαλό να συμβιβάσει τα πράγματα. Εν όψει νέας συγκέντρωσης φοιτητών η Πρυτανεία μαζί με την αστυνομία κλείνουν τις πόρτες του Πανεπιστημίου, αλλά μια επίθεση των φοιτητών σπάει τη ζώνη ασφαλείας και πλέον η πρώτη κατάληψη πανεπιστημιακού χώρου στη νεότερη ιστορία της χώρας είναι γεγονός.

Και τι κατάληψη, θα προσθέταμε σήμερα... Με φοιτητές να βρίσκονται μέσα σε αυτή κρατώντας όλοι όπλα, μαχαίρια, μια αντλία από την οποία θα εκτοξευόταν θειικό οξύ (...), ενώ ο χώρος είχε ζωστεί στην κυριολεξία με μεγάλες ποσότητες δυναμίτιδας οι οποίες, σε πιθανή έφοδο της πάνοπλης αστυνομίας και του στρατού που βρισκόταν έξω από το ίδρυμα, θα μετέτρεπαν τον χώρο σε ολοκαύτωμα...

Πλέον η λύση ήταν επιτακτική ανάγκη. Επιτροπή των φοιτητών συναντάει τον Χρηστομάνο ζητώντας να αποχωρήσουν οι στρατιωτικές δυνάμεις, κάτι που, ενώ γίνεται πράξη, δεν είναι ικανό να τερματίσει την κατάληψη. Οι καταληψίες – κατά τον πρύτανη – «κομίσαντες όπλα, φυσίγγια και δυναμίτιδα, εξαρθρώσαντες τας θύρας, παρατάξαντες εκ των αιθουσών τας τραπέζας και τα καθίσματα εις τας αυλάς, καταβιβάσαντες τους πίνακας, διαρρήξαντες πάσας τας θύρας των αιθουσών και αποθηκών, πλην των γραφείων και του ταμείου, συντρίψαντες την έδραν του αμφιθεάτρου της Ιατρικής Σχολής και διορίσαντες φρουράρχους τους εκ Μεσσηνίας Α. Τασσόπουλον και Β. Μπαρδόπουλον, ητοιμάσθησαν να καταυλισθώσι οριστικώς εν τω Πανεπιστημίω».

Οργάνωση της άμυνας

Οι φοιτητές οργανώνονται πλέον για σύγκρουση. Τυπώνουν φυλλάδια ενημέρωσης για τον κόσμο, δημιουργούν βάρδιες με οπλισμένους φρουρούς, ψάχνουν στα υπόγεια του κτιρίου ελπίζοντας να βρουν περισσότερα πολεμοφόδια και φτιάχνουν αυτοσχέδιες λαμπάδες για να φωτιστούν αλλά και για να ζεσταθούν, μια και είμαστε στα μέσα Γενάρη και το κρύο είναι τσουχτερό και η αστυνομία έχει διακόψει την παροχή ρεύματος στο κτίριο.

Η επικοινωνία με τους συντρόφους τους που βρίσκονται εκτός κτιρίου γίνεται μέσω του φοιτητή Παρασκευόπουλου ο οποίος είναι... δισκοβόλος και πετάει από απόσταση εκατό μέτρων προμήθειες και σημειώματα συμπαράστασης μέσα στο κτίριο. Παράλληλα, μεγάλη συγκέντρωση συμπαράστασης στους εγκλωβισμένους καταλήγει σε έρανο για την αγορά προμηθειών. Με 250 δρχ. που μαζεύονται αγοράζονται ψωμιά και τυριά, τα οποία μέσα σε δύο τσουβάλια έξι φοιτητές προσπαθούν να μεταφέρουν μέσα στο κτίριο από το δίκτυο των υπονόμων από έναν παλιό χάρτη της πόλης που είχαν βρει.

Το σχέδιο των φοιτητών που βρίσκονταν έξω από το κτίριο, ήταν μετά το συλλαλητήριο που θα γινόταν την άλλη μέρα στις 10 το πρωί, η πορεία να φτάσει έξω από το πολιορκημένο Πανεπιστήμιο και με μία ξαφνική έφοδο στις δυνάμεις ασφαλείας να σπάσουν τον αποκλεισμό ενώνοντας τους συγκεντρωμένους με τους καταληψίες. Οι έγκλειστοι εκείνο το βράδυ οργάνωναν την άμυνά τους εκλέγοντας γενικό αρχηγό, φρούραρχο καθώς και τις θέσεις μάχης:

«Η άμυνα εμερίσθη ως εξής: την μεν ανατολικήν πλευράν ανέλαβον οι Μεσσήνιοι και Κρήτες· την μεσημβρινήν οι Λάκωνες, Αρκάδες και Κορίνθιοι· την Β. Ανατολικήν οι εκ Θεσσαλίας και Στερεάς· επί της ΝΑ. αιθούσης ετάχθησαν οι εκ του έξω Ελληνισμού· επί της ΒΔ. οι Νησιώται Σάμιοι και Κύπριοι. Τα δε προπύλαια απεφασίσθη να αναλάβωσι οι άριστοι εξ όλων, καθόσον εκείθεν υπήρχε και το ασθενέστερον και προσφορώτερον εις προσβολήν μέρος· επί του αετώματος δε, ανέβησαν δύο εκατέρωθεν με όπλα γκρα.

Εξ εκάστης δε των προρρηθέντων ομάδων εξελέγη εις υπαρχηγός, όστις ιδία επετήρη την φρούρησιν της θέσεώς του, επιτετραμμένος να αλλάσσει ανά δίωρον τους φρουρούς κ.τ.λ. Τη αποφάσει δε της επιτροπής ετέθησαν και 4 φρουροί ως φρουροί του ταμείου του πανεπιστημίου· 5 δε εξ όλων απετέλεσαν την εντός αστυνομίαν, δίδοντας εκάστοτε τας δέουσας πληροφορίας τω φρουράρχω».

Όπως είναι κατανοητό, η κυβέρνηση θεωρούσε ότι δεν είχε να κάνει πλέον με φοιτητική κινητοποίηση, αλλά με στάση, και ο στρατιωτικός νόμος ήταν προ των θυρών. Στην πόλη επικρατούσε χάος, μια και στα συλλαλητήρια συμπαράστασης στους εγκλωβισμένους υπήρχε νεκρός, πολλοί τραυματίες και δεκάδες συλληφθέντες.

Η εξαπάτηση

Η καθοριστική επόμενη ημέρα ξεκίνησε με τη μεγάλη πορεία στους δρόμους της Αθήνας από τη μία και με την κυβέρνηση να διαμηνύει στους καταληψίες ότι αν δεν εκκενώσουν το κτίριο θα επέμβει ο στρατός από την άλλη. Η προσπάθεια των καταληψιών να πιάσουν όμηρο τον διαβόητο αστυνομικό διευθυντή Μπαϊρακτάρη αποτυγχάνει, ενώ η κρίσιμη στιγμή έρχεται όταν ένας ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού στρέφει μια αντλία νερού κατά των φοιτητών.

Την ίδια στιγμή «αστραπηδόν περί τους 30 φοιτητάς ευρισκόμενοι προ των Προπυλαίων εισπηδόμεν ασκεπείς με τα περίστροφα και δυναμίτιδας ανά χείρας και τασσόμεθα κύκλω του περιβόλου έτοιμοι να πυροβολήσωμεν πλέον εάν εβλέπωμεν τον στρατόν πατώντα επί του προαυλίου».

Η λύση – και η λύτρωση για όλους – έρχεται στην κυριολεξία την τελευταία στιγμή από τον πιο απρόβλεπτο άνθρωπο. Ο εξαιρετικά συντηρητικός καθηγητής Μυστριώτης – που λίγα χρόνια μετά για «χάρη» του θα ξεσπούσαν άλλες πολύνεκρες φοιτητικές κινητοποιήσεις – παρουσιάζεται στους καταληψίες δίνοντάς τους πειστικές εγγυήσεις ότι η κυβέρνηση του ζήτησε να τους μεταφέρει ότι γίνονται δεκτά όλα τα αιτήματά τους. Δηλαδή η παραίτηση του καθηγητή Γαλβάνη και η αμνηστία για όλους τους συλληφθέντες.

Παράλληλα κάποιοι σπεύδουν να ειδοποιήσουν την πορεία που πλησίαζε ότι η τριήμερη κατάληψη τελείωσε και οι φοιτητές είχαν αποχωρήσει από το κτίριο. Πράγματι, ύστερα από πολλές διαβουλεύσεις και κυβερνητικές εγγυήσεις οι φοιτητές έβγαιναν από το κτίριο ανά τετράδες και κατευθύνονταν προς τους άλλους συγκεντρωμένους.

Το ίδιο κιόλας βράδυ όμως η κυβέρνηση Δηλιγιάννη αναιρεί όλες τις υποσχέσεις της, εκδίδει 90 εντάλματα σύλληψης για τους πρωταίτιους των κινητοποιήσεων και εγκαθιστά φρουρά φύλαξης στο Πανεπιστήμιο. Κανείς δεν γνώριζε ποια θα ήταν η αντίδραση του εξαπατημένου από την κυβέρνηση φοιτητικού κόσμου, αν τα γεγονότα δεν προλάβαιναν τους πάντες.

Το ίδιο βράδυ της κορύφωσης των γεγονότων, η Βουλή αποφάσιζε την αποστολή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κρήτη προς βοήθεια του εκεί εξεγερμένου κρητικού λαού απέναντι στον τούρκικο ζυγό. Όπως ήταν φυσικό, οι σοβαρές αυτές εξελίξεις επισκίασαν τις φοιτητικές αντιδράσεις, και πλέον το ενδιαφέρον λαού και φοιτητών στράφηκε στο σοβαρό εθνικό ζήτημα, αφήνοντας στην άκρη την πανεπιστημιακή κρίση.

Οι δύο εξεγέρσεις (Πολυτεχνείου - Πανεπιστημίου), παρ’ ότι είχαν πολλές διαφορές (με κυριότερη ότι το 1973 οι φοιτητές ζητούσαν την κατάργηση του στρατιωτικού νόμου, ενώ το 1896 θα προκαλούσαν την κήρυξή του), στη βάση τους ήταν ακριβώς ίδιες (κατάληψη πανεπιστημιακού χώρου, φυλλάδια ενημέρωσης στους πολίτες και πορείες συμπαράστασης από τους δεύτερους, αποκλεισμός του χώρου από στρατιωτικές δυνάμεις, νεκροί και τραυματίες εκτός του χώρου, κατηγορίες από την κυβέρνηση για στάση και λεηλασίες).

Βέβαια αυτό που διαφοροποιεί εντελώς τις δύο καταλήψεις είναι ότι στο Πανεπιστήμιο οι φοιτητές ήταν πάνοπλοι, κάτι που δεν συνέβαινε στο Πολυτεχνείο, και φυσικά δεν είχαμε εισβολή του στρατού στη διάρκεια της κατάληψης.

Σε κάθε περίπτωση οι κινητοποιήσεις αυτές θυμίζουν στους κάθε λογής και κάθε εποχής κυβερνώντες ότι ο σπουδαστικός χώρος είναι πάντα το πιο εύφλεκτο υλικό μιας μουσκεμένης κοινωνίας, που είναι πάντα έτοιμο να πυρποληθεί τινάζοντας στον αέρα τους προγραμματισμούς που γίνονται στα γραφεία…

* Στοιχεία αντλήθηκαν από το βιβλίο του Χρήστου Λάζου «Ελληνικό φοιτητικό κίνημα» και τη μελέτη του επίκουρου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Εμμανουήλ Φυριππή για το ίδιο θέμα.

(Ποντίκι, 13.11.2008)

ΜΥΡΙΖΕ ΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ ΜΑΣ ΘΥΜΑΡΙ ΓΙΑ ΤΗΝ 34 ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ

Επιστημονικο συμποσιο του ΑΠΘ για την Δικτατορια

Στα πλαίσια της 34ης επετείου από τη φοιτητική εξέγερση στο Πολυτεχνείο το Νοέμβρη του 1973, διοργανώνεται στο ΑΠΘ ένα ενδιαφέρον διήμερο, που φιλοδοξεί να εξετάσει την περίοδο της δικτατορίας σε όλο της το φάσμα, από ιστορικά γεγονότα, μέχρι τα έργα τέχνης που δημιουργήθηκαν από πολιτικούς κρατούμενους της χούντας.

Το πρόγραμμα, όπως ανακοινώθηκε από τους διοργανωτές (Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ, Εταιρία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων Κεντρικής - Δυτικής Μακεδονίας, Ινστιτούτο Μελέτης Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας και Σύνδεσμος Φυλακισθέντων-Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-’74) έχει ως εξής:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2007
Αίθουσα Κωνσταντόπουλου, κτίριο Νομικής Σχολής ΑΠΘ
Πρώτος όροφος

Έναρξη 09:30 π.μ.
Χαιρετισμοί

Εναρκτήρια ομιλία
Δημήτρης Μαρωνίτης:
Δράσεις και αντιδράσεις στο ΑΠΘ πριν, κατά, μετά το 1967 - 1974
Πρώτη συνεδρία 10:30 π.μ., πρόεδρος: Γεράσιμος Βώκος
1. Μαργαρίτης Γιώργος: Η ολοκλήρωση μιας εποχής
2. Μαρκέτος Σπύρος: Φασισμός και δικτατορία
3. Δουκίδου Λένα: Η πορεία προς τη δικτατορία: στοιχεία από τη ‘Δίκη των πρωταιτίων’, 1975.
Συζήτηση
Καφές

Δεύτερη συνεδρία 12:00
Πρόεδρος:
Σπύρος Μαρκέτος

1. Μπαμπάνη Ερασμία
Ο ΙΔΕΑ στην Κύπρο και στην Ελλάδα
2. Παπαστάθης Χαράλαμπος
Η Εκκλησία στη δικτατορία
3. Τριανταφύλλου Μάριος
Παλάτι και συνταγματάρχες : η σύντομη συμβίωση
Συζήτηση
Διακοπή

Τρίτη Συνεδρία 17:00
Πρόεδρος:
Νίκος Ροτζώκος

1. Πανταζόπουλος Ανδρέας, Σεβαστάκης Νικόλας
Γιατί η δικτατορία;
2. Ξυριτάκης Δημήτρης
Το νομικό οπλοστάσιο της δικτατορίας
3. Σταθάκης Γιώργος
Χούντα και οικονομία
Συζήτηση

Τέταρτη Συνεδρία 19:00
Πρόεδρος:
Δημοσθένης Δώδος

1. Παπαθεοδώρου Γιάννης
Η λογοτεχνία στα χρόνια της χούντας
2. Γιώργος Φαρσακίδης
Η τέχνη στα στρατόπεδα πολιτικών κρατουμένων (1967 ? 1971)
3. Ξενοφών Κοκόλης
Η ποίηση στα χρόνια της Χούντας
Συζήτηση
Διακοπή

Δεύτερη ημέρα
Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2007
Αίθουσα τελετών παλιάς Φιλοσοφικής Σχολής

Πέμπτη Συνεδρία 09:30 π.μ.
Πρόεδρος:
Γιάννης Κατσαρός

1. Σκαλιδάκης Γιάννης
Το αρχείο της Υποδιευθύνσεως Ασφαλείας Λειβαδιάς
2. Καλογερόπουλος Νίκος
Το Αρχείο της Δημοκρατικής Άμυνας
3. Δώδος Δημοσθένης
Κοινωνίες πίσω από τα κάγκελα : η συμβίωση ποινικών και πολιτικών κρατουμένων
Συζήτηση

Έκτη Συνεδρία 11:30 π.μ.
Πρόεδρος:
Δημήτρης Μαρωνίτης

1. Νέστωρ Στέλιος
Επέδρασε η Αντίσταση στην πτώση της δικτατορίας;
2. Ζέπος Κώστας
Η απομόνωση της Ελλάδας
3. Κοπιδάκης Μιχάλης
Οι φοιτηταί εξ επαρχίας
4. Λεβεντάκης Νίκος
Η αντίσταση στις Σκανδιναβικές χώρες και στην Αγγλία
5. Παπαδημητρίου Ζήσης
Ο Αντδικτατορικός αγώνας των αριστερών δυνάμεων στην Γερμανία
6. Μουλλάς Παναγιώτης
21η Απριλίου 1967: μία μαρτυρία από τη Γαλλία
Συζήτηση
Διακοπή

Έβδομη Συνεδρία 16:00
Πρόεδρος:
Νίκος Καλογερόπουλος

1. Τριαρίδης Ντίνος
Η ΕΔΗΝ Θεσσαλονίκης την πρώτη ημέρα του πραξικοπήματος
2. Τερζής Νίκος
Συνάντηση με τον Γεώργιο Παπανδρέου την ημέρα του βασιλικού πραξικοπήματος, 13 Δεκεμβρίου 1967.

3. Κοκοζίδης Γρηγόρης
Για την αντιδικτατορική Κομμουνιστική Νεολαία Θεσσαλονίκης
4. Χατζηγιάννης Νάντης
Η Αντίσταση στη Θεσσαλονίκη: ΚΚΕ, ΠΑΜ, Ρήγας Φερραίος - η δολοφονία του Γιάννη Χαλκίδη
Συζήτηση

Όγδοη Συνεδρία 17:30
Πρόεδρος:
Μιχάλης Σπυριδάκης

1. Μπεκροδημήτρη Νανώ
Η ατιμώρητη δολοφονία του Βασίλη Μπεκροδημήτρη ? τα γεγονότα όπως τα έζησα
2. Ζαφείρης Χρήστος
Ανταποκρίσεις από τη Θεσσαλονίκη στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ
3. Τσαουσίδης Κλέαρχος
Η εξέγερση στην Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης ? μία προσέγγιση
4. Μηταφίδης Τριαντάφυλλος
Για την οργάνωση Λαϊκή Πάλη
Συζήτηση
Διάλειμμα

Ένατη Συνεδρία 19:30
Πρόεδρος:
Τριαντάφυλλος Μηταφίδης

1. Τσάρας Άγις
Για τις οργανώσεις ΕΚΚΕ και ΑΑΣΠΕ
2. Ζερβόπουλος Γιάννης
Οι δημοκρατικοί αξιωματικοί ενάντια στην Χούντα
3. Καλογερόπουλος Νίκος
Η Δημοκρατική Άμυνα
Συζήτηση

Κλείσιμο εργασιών διημέρου:
Γιώργος Μαργαρίτης - Νίκος Καλογερόπουλος

Δημήτρης Παπαχρήστος Μια παλαια του συνεντευξη

Στα πλαίσια του αφιερώματος για το φοιτητικό κίνημα, αλλά ταυτόχρονα υπερβαίνοντας τα όρια του, σκεφτήκαμε να κουβεντιάσουμε με κάποιον που, κατά τη γνώμη μας, είναι ο πλέον αρμόδιος να μιλήσει περί αυτού, μ' έναν τέως ενεργό φοιτητή κι έναν νυν ενεργό -ενεργότατο- πολίτη, το Δημήτρη Παπαχρήστο.

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος είναι συγγραφέας, αρθρογράφος και παραγωγός εκπομπών στο ραδιόφωνο, όπου πήρε το βάπτισμα του πυρός το Νοέμβρη του '73, οπότε και ήταν εκφωνητής στον αυτοσχέδιο Ραδιοφωνικό Σταθμό των φοιτητών του Πολυτεχνείου.

Δεν είχαμε πραγματικά συναισθανθεί το νόημα της φράσης "χειμαρρώδης λόγος" προτού μιλήσουμε μαζί του. Εκτός από χείμαρρος, ο Δημήτρης Παπαχρήστος είναι ένας γνήσιος αγωνιστής, ένας πραγματικός διανοούμενος, ένας αληθινός άνθρωπος. Ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση έδωσε σ' εμάς.

"Με τα δόντια να κρατάει το θυμό του, απ' τα μάτια του να κρέμονται τα χρόνια, ήρθαν δύσκολοι καιροί μες στο μυαλό του, μα δεν έχασε όλα του τα πιόνια... "Σαν να γράφτηκαν γι' αυτόν οι στίχοι του Οδυσσέα Ιωάννου. Διαλέξαμε μερικά απ' τα διαμάντια που ξεπήδησαν απ' τον ασυγκράτητο καταρράκτη του λόγου του και σας τα παρουσιάζουμε παρακάτω. Μακάρι να είχαμε χώρο να δημοσιεύσουμε περισσότερα, έτσι, "για να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση..."

Π.Ν.: Ας θυμηθούμε λίγο τις μέρες του Πολυτεχνείου. Πώς μέσα απ' το επτάχρονο σκοτάδι της χούντας ξεπήδησε αυτή η ηρωική γενιά που γέννησε την εξέγερση;

Δ.Π: Κοίταξε, ήδη απ' τη δεκαετία του '60, δημιουργήθηκε ένα κίνημα πολύ σημαντικό, αυτό των Λαμπράκηδων, της γενιάς του "1 - 1 - 4". Απ' αυτούς, οι περισσότεροι συνελήφθησαν όταν έγινε το πραξικόπημα. Το νέο κίνημα που δημιουργείται μες στη δικτατορία σχεδόν δημιουργείται από πρωτοβουλίες φοιτητών που λίγη σχέση είχαν με τους προηγούμενους. Φύτρωσαν πολλές νέες οργανώσεις εκείνο τον καιρό. Ξεκινήσαμε με αιτήματα φοιτητικά, με πιο σοβαρό να φύγουν οι εγκάθετοι διορισμένοι της χούντας στα Πανεπιστήμια για να γίνουν εκλογές. Μαζεύαμε υπογραφές -οι υπογραφές έπαιξαν έναν ρόλο συσπείρωσης και αναγνώρισης μεταξύ των φοιτητών. Από το '72 και μετά, αυτό το κίνημα εμφανίζεται σ' όλες τις σχολές, έχουμε Δημοκρατικές Επιτροπές Αγώνα σ' όλες τις σχολές, Τοπικούς Συλλόγους και υπάρχει συντονισμός.

Π.Ν.: Ποιοι οι στόχοι του κινήματος αυτού;

Δ.Π.: Οι στόχοι ξεκινούσαν από φοιτητικά αιτήματα κι έφταναν μέχρι να γκρεμίσουμε τη χούντα, να διώξουμε τον ιμπεριαλισμό και να χτυπήσουμε τον καπιταλισμό, ανάλογα πού ανήκε ο καθένας και πώς έβλεπε τον κόσμο. Πάντως, εμφορούνταν από ένα πνεύμα που είχε να κάνει με την ιδεολογία την κομουνιστική, τη σοσιαλιστική, του αντάρτικου. Είχαμε επηρεαστεί κι απ' το Μάη του '68, άλλωστε. Ένα κίνημα που πήγαινε κόντρα στον καταναλωτικό πολιτισμό, αλλά και στην παραδοσιακή Αριστερά, που ήταν πολύ πιο συντηρητική. Το '73, που έγινε και η στράτευση των φοιτητών με το νόμο 1347, δημιουργείται ένα μαζικό κίνημα με το σύνθημα "Φέρτε μας τ' αδέλφια μας πίσω", που κάνει και τις καταλήψεις στη Νομική. Οι φοιτητές, αισθανόμενοι ότι είχαν γίνει μια δύναμη, κινητοποιούνται περισσότερο, γίνεται στο Πανεπιστήμιο και στη Φυσικομαθηματική μια συγκέντρωση που καταλήγει στο Πολυτεχνείο. Κι έτσι γίνονται οι καταλήψεις, στην αρχή με φοιτητικά αιτήματα που προωθούσε η Αντί-ΕΦΕΕ, η οποία αντιτίθετο στην κατάληψη, αρχικά, γιατί πίστευε ότι δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες. Φτιάξαμε Συντονιστική Επιτροπή, οργανωθήκαμε, μαζευτήκαμε 5.000 - 6.000 φοιτητές στο Πολυτεχνείο, έγινε ένα εκπληκτικό πανηγύρι, ένα πραγματικό μάθημα δημοκρατίας εκεί μέσα, μια μεγάλη Κομούνα. Ο αγώνας πολιτικοποιήθηκε. Ενώθηκαν μαζί μας αγρότες, εργάτες, μαθητές. Οι πολιτικοί συγκεντρώθηκαν στο γραφείο του Μαύρου ή του Παπασπύρου κι ήταν έτοιμοι να μας καταδικάσουν -ανεξάρτητα αν μας αγκάλιασαν εκ των υστέρων και πήγαν να μας πνίξουν απ' την πολλή αγάπη. Ο κόσμος γύρω-γύρω άνοιξε τις πόρτες και περιθάλψανε και κρύψανε ένα σωρό εκατοντάδες φοιτητές. Κι εγώ κρύφτηκα σ' ένα σπίτι εκεί δίπλα. Ο κόσμος ήταν μαζί μας. Γι 'αυτό, μπήκε κι έκανε τη βρωμοδουλειά τη νύχτα η χούντα.

Π.Ν.: Δεδομένου ότι είστε ένας απ' αυτούς που αγωνίστηκαν για να πέσει η χούντα, πώς είδατε τη μεταπολίτευση που έγινε ένα χρόνο αργότερα;

Δ.Π.: Η μεταπολίτευση έγινε στους κόλπους τους και στα μέτρα τους. Ο Γκιζίκης όρκισε τον Καραμανλή, που τον φέρανε, μετά φανών και λαμπάδων, ως εθνοσωτήρα. Είχαμε, λοιπόν, μια μεταπολίτευση στα μέτρα τους, ισοπεδωτική, με μια αντίθεση στα πανεπιστήμια, μ' εμάς να σκοτωνόμαστε στο όνομα της αποχουντοποίησης. Και το κύκνειο άσμα του φοιτητικού κινήματος ήταν οι καταλήψεις στο Χημείο το '79. Κι έχουμε την ισοπεδωτική ιστορία του ΠΑΣΟΚ, όπου διαλύεται ένα φοβερό κίνημα, που ήταν πλέον και αντιιμπεριαλιστικό και αντικαπιταλιστικό. Κάποια στελέχη από μας πήγαν κι επάνδρωσαν τα κόμματα, οι άλλοι απογοητευτήκανε, δηλαδή επικράτησε μια κατάσταση που καταλήγει να μιλάμε μαζί τώρα χωρίς να υπάρχει σκυταλοδρομία, υπάρχει ένα κενό.

Π.Ν.: Ναι. Κάπου έχει πέσει η σκυτάλη και την ψάχνουμε.

Δ.Π.: Και πρέπει να τη βρείτε και να βρείτε κι εσείς το δρόμο σας. Κι αν δεν υπάρχει να τον δημιουργήσετε. Γιατί, σήμερα, προσπαθούν κάποιοι να σας παρουσιάσουν ως απαθείς, ως αδιάφορους, ως καταναλωτές, ως τσογλάνια, ως βολεψάκηδες, ως συμβιβασμένους…

Π.Ν.: Σίγουρα υπάρχουν και τέτοιοι ανάμεσά μας…

Δ.Π.: Και τότε υπήρχανε! Στους 70.000 - 80.000 φοιτητές, οι 5.000 - 6.000 έβγαλαν το φίδι απ' την τρύπα. Μη νομίζετε, οι μειοψηφίες παίζουν καταλυτικό ρόλο, είναι το αλάτι της ζωής και η επιρροή τους είναι πολύ μεγαλύτερη απ' την αριθμητική τους δύναμη.

Π.Ν.: Ναι. Και αυτό το βλέπουμε και με το κίνημα που έχει αναπτυχθεί σήμερα κατά της παγκοσμιοποίησης και του πολέμου.

Δ.Π.: Ναι. Δημιουργείται πλέον ένα κίνημα και αντιπολεμικό και ενάντια στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, δηλαδή ένα κίνημα εξανθρωπισμού του πλανήτη, των κοινωνιών, αλλά και του ίδιου του ανθρώπου. Και πρόκειται για ένα κίνημα μαζικό. Γιατί ορισμένοι δε διστάζουν, στο όνομα της νέας τάξης πραγμάτων, να κάνουν πολέμους. Ο πόλεμος δε λύνει προβλήματα. Τα προβλήματα παραμένουν άλυτα, είτε πρόκειται για τη Μέση Ανατολή, είτε για το Κυπριακό, είτε για τα Βαλκάνια. Λύσανε κανένα πρόβλημα με τον πόλεμο στα Βαλκάνια; Οξύνανε και χειροτερέψανε τα προβλήματα! Κι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν δεν τέλειωσε. Κηρύξανε έναν πόλεμο διαρκείας, χρησιμοποιώντας την τρομοκρατία ως άλλοθι, διότι θέλουν να φοβούνται οι άνθρωποι, εκεί ποντάρουν -ο φόβος εκτρέφει το φασισμό, την απάθεια, την αδιαφορία. Χρησιμοποιούν, λοιπόν, την τρομοκρατία και φτιάχνουν νόμους τρομοκρατικούς. Αν τους αμφισβητείς, θα θεωρείσαι ύποπτος ως τρομοκράτης. Και βλέπουμε, σ' αυτό τον πόλεμο, να συγκρούεται ένας απαστράπτων σκοταδισμός καπιταλιστικός μ' ένα φρικτό σκοτάδι που βγαίνει μέσα απ' το ακραίο Ισλάμ των φονταμενταλιστών -γιατί το Ισλάμ δεν είναι βίαιο. Ξέρετε ποιοι είναι οι ακραίοι φανατικοί ισλαμιστές; Είναι αυτοί που πεινάνε, που προσβάλλονται, που χάνουν την αξιοπρέπειά τους. Κι έφτασε εκείνος ο ηλίθιος ο Μπερλουσκόνι να μιλήσει για ανωτερότητα του δυτικού πολιτισμού! Κι αγνοεί, ο κρετίνος, τι σημαίνει αραβικός ή ανατολικός πολιτισμός… Λοιπόν, η βία φέρνει βία. Ας λύσουν το πρόβλημα στο Αφγανιστάν τώρα! Να μου τρυπήσετε τη μύτη αν το λύσουν! Κι όλη η ιστορία γίνεται για να περάσουν τα πετρέλαια απ' την Κασπία στον Ινδικό. Οι Ρώσοι θέλουν τώρα να πετύχουν με τη Βόρεια Συμμαχία ό,τι δεν κατάφεραν με τον πόλεμο που έκαναν την άλλη φορά κι έτσι να έχουν και το ελεύθερο να χτυπάνε και τους Τσετσένους. Οι άλλοι θέλουν να χρησιμοποιήσουν και το Αφγανιστάν και την τρομοκρατία και τη νομιμοποίηση του πολέμου για να επέμβουν και στο Ιράκ και σε κάθε χώρα που αντιστέκεται. Και θα ξανακάνουν πολέμους. Κι ο πόλεμος, όταν γίνεται κάπου, δεν αργεί να φτάσει και στην πόρτα μας. Πώς μας ζητάνε, λοιπόν, ν' αποστρέψουμε το πρόσωπό μας; Όταν υπάρχουν ανοιχτές πληγές, πονούν τα μάτια κι αυτών που τις θωρούνε. Κι έτσι, θ' αναγκαστούμε όλοι να βγούμε ξανά στο δρόμο, είτε γιατί υπάρχει κοινωνική αναγκαιότητα, είτε γιατί υπάρχει προσωπική ανάγκη. Το ξέρουν αυτοί αυτό και φοβούνται. Παίρνουν μέτρα προληπτικά και κατασταλτικά. Όμως, θα ξεπηδήσουν καινούργιες γενιές και μάλιστα εκεί που δε θα το περιμένουν. Είναι αυτό που θα τους ξεφεύγει πάντα, το απρόοπτο, το ανεξέλεγκτο…

Π.Ν.: Πόσοι, όμως, θα συνειδητοποιήσουν αυτή την κατάσταση και θα ξεσηκωθούν;

Δ.Π.: Ο πλανήτης ολόκληρος θα το συνειδητοποιήσει. Κινδυνεύει. Θα έχουμε τέτοιο μαζικό και βίαιο κίνημα που θα πάνε στο διάστημα για να συσκέπτονται! Θα ξυπνήσει ο κόσμος, γιατί θα τον ακουμπήσει το κακό.

Π.Ν.: Τόσα χρόνια δεν τον έχει ακουμπήσει το κακό;

Δ.Π.: Χρόνια πολλά. Δε μιλάω για σήμερα. Μιλάω και για μετά από πενήντα χρόνια.

Π.Ν.: Δηλαδή δεν έχουμε πιάσει ακόμα πάτο;

Δ.Π.: Όχι. Πάτος δεν υπάρχει. Εκεί που νομίζεις ότι πας να τον πιάσεις, πάει παρακάτω. Αλλά, κάποια στιγμή, εκεί που πας για πάτο, βλέπεις να είναι η αρχή. Η αρχή και το τέλος είναι το ίδιο σημείο. Μην ξεχνάμε και τον Ηράκλειτο… Όχι. Δεν έχουμε πιάσει πάτο. Κι ας είναι χοντρό το παιχνίδι που παίζεται. Κι ας είναι πολλές οι αόρατες χούντες που υπάρχουν σήμερα. Γιατί αυτό που υπάρχει σήμερα δεν είναι δημοκρατία. Προσπαθούν τη ζωή μας να μας την καθορίζουν κάποιοι άλλοι, με μια δήθεν αντιπροσωπευτική δημοκρατία, με ένα κοινοβούλιο-κενοτάφιο, με επαγγελματίες πολιτικούς, με μια δημοσιογραφία διαπλεκόμενη, με ελεγχόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με μια στρατοκρατία και μια δικτατορία παγκόσμια πλέον. Και υπάρχει, βέβαια, κι ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός, που εκφράζεται με την τέχνη, τον κινηματογράφο, τη μουσική, το φαγητό, τα ρούχα, το λεγόμενο lifestyle, που προωθούν με κάτι Κωστοπουλάκια και κάτι Μαστοράκια, το μπανιστήρι Big Brother -θέλουν να μας κάνουν να δούμε τη ζωή μας ως τουρίστες, σα να μη μας αφορά δηλαδή η ζωή μας. Κι αυτός ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός εκφράζεται, κυρίως, με τη γλώσσα τους, τ' αγγλικά, που είναι κυρίαρχη.

Π.Ν.: Αλήθεια, ποια η αποψή σας για την πρόταση της κ.Διαμαντοπούλου να καθιερωθούν τ' αγγλικά ως δεύτερη επίσημη γλώσσα;

Δ.Π.: Ντροπή! Και δεν το λέω αυτό από σωβινισμό για τη γλώσσα μας -δεν κινδυνεύει η γλώσσα μας, άλλωστε είναι τόσο ισχυρή και δυνατή- αλλά τσατίζομαι με κάτι ευρωλιγούρια, με κάτι ψευτο-διεθνιστές, με κάτι ψευτο-κοσμοπολίτες, που, πριν πάνε στο παζάρι, έχουν ξεπουληθεί. Στο όνομα του ευρωπαϊσμού και του εκσυγχρονισμού, ντρέπονται να πουν ότι είναι Έλληνες, ότι υπάρχει πατρίδα, λες κι είναι κακό πράγμα να υπάρχουν πατρίδες, λες και η γλώσσα μας δεν είναι η πατρίδα μας. Φοβούνται μήπως τους πούνε "εθνικιστές". Λες και δεν μπορείς να είσαι εθνιστής και διεθνιστής ταυτόχρονα... Και είναι και οι Σωμερίτηδες, είναι και φυράματα σαν τη Διαμαντοπούλου, σαν το Χριστοδουλάκη, ο οποίος ηδονίζεται όταν πουλάει δημόσιο πλούτο. Λένε ότι οι 22 γλώσσες είναι πολλές και δεν μπορούμε να έχουμε μεταφραστές. Βρε ρουφιάνοι, το καταστατικό της Ενωμένης Ευρώπης λέει ότι δικαιούμαστε να έχουμε μεταφραστές! Δεν ντρέπονται λίγο;

Π.Ν.: Αυτό δεν είναι ένα θέμα για το οποίο πρέπει να μιλήσουν, μεταξύ άλλων, οι συγγραφείς και οι διανοούμενοι του τόπου;

Δ.Π.: Μα τα βάζω και με τους διανοούμενους που μπαλώνουν τις καταστάσεις και είναι θύματα του κέρδους και της δόξας και νομίζουν ότι ξεμπερδεύουν μ' ένα τραγούδι ή μ' ένα βιβλίο ή μ' ένα θέατρο ή μ' έναν πίνακα ή μ' οτιδήποτε. Αν μέσα τους δεν αισθάνονται ότι είναι ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, τότε είναι αναλώσιμοι. Κι αυτή τη στιγμή, είναι αναλώσιμοι στην πλειοψηφία τους. Το έζησα και στη Φρανκφούρτη που πήγα στην Έκθεση Βιβλίου. Δε με κάλεσε η Ελλάδα, με κάλεσε ένας παγκόσμιος οργανισμός για την προστασία της παγκόσμιας κληρονομιάς. Και παραξενευτήκανε που με είδαν εκεί! Ένας που είναι διευθυντής στο ΕΚΕΒΙ, Λάζος Χρήστος, ο Πατρίκιος, ένας ελάσσων ποιητής, η γυναίκα του, η Σταυρίδου, ένας διανοούμενος του κώλου, ο Φίλιππος Δρακονταειδής που τον είπα "καγκεμπίτη", γιατί όταν πήρε το λόγο ο Μανώλης ο Γλέζος, σε μια εκδήλωση για τον αντιστασιακό λόγο, ήρθε αυτός να τραβήξει το καλώδιο απ' την πρίζα, γιατί, λέει, είχαμε υπερβεί το χρόνο. Είναι ανάξιοι να εκφράζουν και ν' αντιπροσωπεύουν την Ελλάδα κι ας έχουν και καλό έργο. Για μένα, πρέπει να ταυτίζεται ο λόγος του διανοούμενου με την πράξη του και να το αποδεικνύει αυτό που λέει. Ειδάλλως, μειώνεται και η αξία του συγγραφέα.

Π.Ν.: Πείτε μας δυο λόγια για τους Παλαιστίνιους.

Δ.Π.: Θα πρέπει να δώσουμε κάθε συμπαράσταση κι αλληλεγγύη προς το λαό της Παλαιστίνης. Είναι εκεί κάτω πάνω από 25.000 τραυματισμένα παιδιά, 1.000 άνθρωποι σκοτωμένοι -μέχρι και χθες, ένας όλμος τινάχτηκε στον αέρα. Υποφέρουν απ' την καταπίεση και την κατοχή των Εβραίων. Κι όλα αυτά γίνονται με την ανοχή και τις πλάτες των Αμερικανών. Εμείς, όμως, δεν τους ξεχνάμε. Όπως δεν ξεχνάμε και το Κυπριακό. Κι ας το ξέχασαν αυτοί. Η Κύπρος είναι ο τελευταίος προμαχώνας και το ανάχωμα του ελληνισμού. Είναι σαν την κάλτσα -άμα ξηλωθεί εκεί κάτω, με οποιαδήποτε υποχώρηση, θα διασχίσει όλο το Αιγαίο και θα φτάσει στη Θράκη. Κι αυτά πρέπει να τα καταλάβουνε. Η ελληνοτουρκική φιλία δεν είναι ζεϊμπέκικα και μαλακίες. Πρέπει να συνειδητοποιήσουνε και οι Τούρκοι το ρόλο τους και τις ευθύνες τους, γιατί υπάρχουν κι εκεί παλικάρια που σκοτώνονται -72 έχουν σκοτωθεί μέχρι στιγμής. Εξαφανίσεις, 10.000 φυλακισμένοι, καταπίεση... Και δε μιλάει κανείς. Γιατί: Είναι έγκλημα!

Π.Ν.: Πάντως, σε σχέση με το Κυπριακό, τον τελευταίο καιρό, διαβλέπω μια αισιοδοξία από πολιτικούς, από δημοσιογράφους, που απορρέει απ' την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. Δεν ξέρω...Είναι βάσιμη;

Δ.Π.: Όχι, διότι -κακά τα ψέματα- και οι Τούρκοι εθνικοποιήσανε το Κυπριακό κι εμείς προσπαθήσαμε να γίνει μια αποεθνικοποίηση. Πρέπει να υπάρξει ελεύθερη Κύπρος και να υπάρξει αυτοδιάθεση, με σεβασμό στη μειονότητα εκεί, που είναι, εν πολλοίς, εκτουρκισμένοι Έλληνες, να γίνει κοινός αγώνας, και ο αγώνας ο δικός μας να είναι αγώνας και υπέρ των Τούρκων που καταπιέζονται απ' τη στρατοκρατία και τη δικτατορία εκεί πέρα. Έχω γράψει κι ένα βιβλίο σχετικά "Ο άλλος Κεμάλ". Να κολυμπήσουμε σ' αυτή τη θάλασσα της ομορφιάς που λέγεται Αιγαίο κι όχι να πνιγούμε...

Π.Ν.: Είναι τόσα πολλά τα δεινά γύρω μας....

Δ.Π.: Είναι πάρα πολλά και θα γίνουν περισσότερα. Γι' αυτό τσατίζομαι και φωνάζω!

Π.Ν.: Δεν έχετε καθόλου άδικο, πάντως.

Δ.Π.: Αυτά τα πράγματα θα 'πρεπε να 'ναι ένα συστατικό στοιχείο για να κάνουμε κάτι. Σας λέω, έχω ανάγκη από ανθρώπους που να μου μοιάζουνε -όχι για να γίνουμε το ίδιο, αλλά για να μπορούμε να κάνουμε πράγματα. Και δεν τους βλέπω... Βλέπω ανθρώπους που δεν τους γνωρίζω μερικές φορές. Είναι και τα παιδιά, βέβαια, που έχουν αυτό τον αυθορμητισμό και το ένστικτο και την αγωνία τους μπορούν να την κάνουν αγώνα. Και τώρα, όπου γύρισα, το είδα... Ακόμα κι οι μαθητές έκαναν αγώνα. Κι είδατε τα ΜΜΕ πώς πέσανε απάνω να διαστρεβλώσουν ένα σπάσιμο σ' ένα θρανίο ή οτιδήποτε. Σαν αυτούς που νοικιάζουνε, να πούμε, μπαλκόνια και περιμένουν τα επεισόδια ή τα δημιουργούνε για να ξεφτιλίσουν το Πολυτεχνείο.

Π.Ν.: Και τότε, στο Πολυτεχνείο, δε σας κατηγόρησαν ότι προκαλέσατε καταστροφές;

Δ.Π.: Ναι. Βγήκε ο Ζουρνατζής την άλλη μέρα κι έλεγε: "Εκεί μέσα ήταν αναρχοκομουνιστές, που γαμιόντουσαν, βρήκαμε κιλότες, καπότες και τέτοια". Και βγήκαν οι δικοί μας, φοβισμένοι, και λένε: "Ναι, γίνανε και έκτροπα". Και βγαίνω κι εγώ στην τηλεόραση το '81 και λέω: "Τα κάναμε αυτά. Δεν καταστρέψαμε τίποτα. Έρωτα κάναμε. Στο οδόφραγμα είναι ο καλύτερος. Όχι στο κρεβάτι που πεθαίνει. Ναι. Έρωτας και Επανάσταση πάνε μαζί". Και με κοιτούσανε. Έπρεπε να δείτε τ' αγόρια και τα κορίτσια στα κάγκελα όταν έμπαινε το τανκ. Είχα την τύχη να το δω. Είπα τον Εθνικό Ύμνο και βγήκα, γιατί νόμιζα ότι είχαν ήδη μπει μέσα. Και βγήκα να δω και βλέπω εκείνη την ώρα να ξεκινάει το τανκ. Και βλέπω αυτή την εικόνα, που δε θα μου φύγει ποτέ απ' το μυαλό, το μεγαλείο των παιδιών απάνω, να μη φοβούνται. Αυτοί τρομοκρατηθήκανε! Η σπίθα είχε βάλει φωτιά!

Π.Ν.: Θα ξαναβάλει;

Δ.Π.: Και βέβαια θα ξαναβάλει! Εσύ νομίζεις τελειώσανε όλα;

Π.Ν.: Όχι, δεν το νομίζω.

Δ.Π.: Ό,τι έχει υπάρξει αληθινό δε γίνεται να χαθεί. Γιατί αυτό που κάναμε τότε, όσοι μπήκαμε στο παιχνίδι, ήταν αληθινό. Ξεπλύναμε την ντροπή της Ελλάδας, που για 7 χρόνια είχε αποδεχτεί τη χούντα, και γίναμε ο ανθός της κοινωνίας κι αποδείξαμε ότι ήμασταν νέοι και μακάρι να γίνει και τώρα και ν' αποδείξουν κι οι σημερινοί νέοι αυτό που είναι. Γιατί η ιστορία δεν έχει τελειώσει! Βλέπω τους νέους να νοσταλγούν ένα Πολυτεχνείο που δεν έζησαν. Κι αυτό σημαίνει ότι μπορούν να κάνουν τα δικά τους πράγματα και τα δικά τους Πολυτεχνεία.

Π.Ν.: Αφού, όμως, η δική σας γενιά η τόσο ρηξικέλευθη δεν κατάφερε να μη συμβιβαστεί εν τέλει, κατά πόσον μπορούμε να πιστέψουμε ότι κάποια άλλη γενιά θα καταφέρει να συνεχίσει τον πραγματικό αγώνα;

Δ.Π.: Γιατί; Γιατί δε συμβιβάζονται πάντα όλοι και γιατί άλλες γενιές μπορεί να βρεθούνε σε μια πιο βαθιά ανάγκη να ανατρέψουν κάτι. Ένα σλόγκαν που 'χω βγάλει κι έχει περάσει πλέον και στο ραδιόφωνο είναι: "Ρε κουφάλες, είναι προτιμότερο ν' αγωνίζεται κανείς ακόμα και μάταια παρά να ζει μάταια".

Π.Ν.: Θα καλούσατε τους νέους που είναι πολιτικοποιημένοι μέσα στα πανεπιστήμια να φύγουν απ' τα κόμματα;

Δ.Π.: Όχι. Άμα νομίζουν ότι μπορούν να εκφραστούν εκεί πέρα να μη φύγουν. Να είναι οι εαυτοί τους όμως. Πιστεύω στην οργανωνένη ζωή. Ειλικρινά το λέω, έχουμε ανάγκη οργανωμένης ζωής, έχουμε ανάγκη από ομάδες, από παρέες, κι ακόμη να ξεπεράσουμε και τη διάσπαση της Αριστεράς.

Π.Ν.: Είναι εφικτό αυτό;

Δ.Π.: Είναι! Είναι! Όταν υπάρξει ανάγκη και πίεση από τα κάτω, όλα γίνονται.

Π.Ν.: Απ΄ τη βάση εννοείτε;

Δ.Π.: Και βέβαια. Κι εγώ πιστεύω ότι το συναίσθημα μπορεί να συντρίψει και την πιο σκληρή πραγματικότητα.

Π.Ν.: Κλείνοντας, θα θέλαμε να μάθουμε αν έχετε τώρα κάποιο νέο βιβλίο στα σκαριά.

Δ.Π.: Ναι. Τώρα βγαίνει η "Έξοδος Ονείρου", που είναι κάτι που μ' έτρωγε και μ' έσωνε τα τελευταία χρόνια, μετά τον "Ήλιο του μουσείου". Το βιβλίο έχει να κάνει με την παρανομία. Την παρανομία, όμως, όχι με την έννοια αυτή που νομίζετε, αλλά αυτή με την οποία δικαιούσαι να γίνεις παράνομος όταν υπάρχει αυτή η ανεξέλεγκτη κατάσταση έξω. Το ίδιο και η απιστία στον έρωτα. Γιατί ένα παράνομο ζευγάρι πάει κόντρα στην εξουσία που δέχεται και υφίσταται για να μην αλλοτριωθεί. Δηλαδή θίγω ό,τι πιο ουσιαστικό αγγίζει τους σημερινούς ανθρώπους κι εμένα τον ίδιο κι όλους. Και υπάρχει και πολιτική και ιστορία και έρωτας πάνω απ' όλα. Η συναίσθηση του θανάτου μας κάνει ερωτικά όντα, που λέει κι ο Bataille. Πρέπει να το δούμε αυτό στη σημερινή πραγματικότητα και να πούμε: "Ρε συ, είμαστε πεπερασμένοι, έχουμε συναίσθηση του θανάτου. Ας αφήσουμε τώρα τις μαλακίες και την επιστήμη -θα μας κάνει αιώνιους δηλαδή; Το θέμα είναι ότι έχουμε ανάγκη να είμαστε άνθρωποι επί της ουσίας, να σεβαστούμε το διπλανό μας, να δούμε τις αξίες μας, να δούμε το θέμα του χρήματος και του κέρδους με περιφρόνηση, να έχουμε ως μέτρο το αναγκαίο, γιατί με λιγότερες ανάγκες γινόμαστε περισσότερο πλούσιοι" -το 'λεγε ο συχωρεμένος ο Επίκτητος. Και ν' αντισταθείτε εσείς, που είστε οι ποιητές του μέλλοντος. Κι αν δεν είστε εσείς μπροστά, τότε μη ζητάτε να είμαστε εμείς από πίσω. Αν, όμως, σταθούμε εμπόδιό σας, σας λέω, να μας τσακίσετε.

Π.Ν.: Θα το 'χουμε υπ' όψη μας. Χαρήκαμε πολύ που σας γνωρίσαμε.

Δ.Π.: Να 'στε καλά, παιδιά.

Κωνσταντάρας Τάσος
Λαμπράκη Ματίνα
Λώμης Σπύρος


[Παντειακά Νέα]

1050 χιλιόκυκλοι «Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»

1050 χιλιόκυκλοι

Κωστούλα Μητροπούλου

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σου `στειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιου σου,
ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μανάδων η κατάρα.

Και τα κορίτσια και τ' αγόρια που μιλούσαν,
τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,
κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μανάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΠΟΜΠΟΥ ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Mεσα στο Πολυτεχνειο ειχαν μπει και ανθρωποι και της Ασφαλειας και της ΚΥΠ,με σκοπο να κανουν διαφορες καταστροφες στο κτηρικο και εργαστηριακο εξοπλισμο του Πολυτεχνειου,και να τα αποδωσουν στους φοιτητες,πραγμα που εγινε την επομενη ημερα από την εισοδο του τανκ,από την πυλη του Πολυτεχνειου.Ανοιγω μια παραθενση.Το τανκ που μπηκε από την πυλη του Πολυτεχνειου ηταν η δευτερη φορα στην ιστορια του Ιδρυματος.Πρωτη φορα μπηκε κατά τα Δεκεμβριανα του 1944 και από τους ολμους του τανκ εχασε το ματι του ο τοτε φοιτητης Γιαννης Ξενακης,ο γνωστος μετεπειτα Αρχιτεκτονας και Μουσικος.

Οι περισσοτεροι φοιτητες ηξεραν τους προβοκατορες της Ασφαλειας και από μονοι τους προσπαθουσαν να διαφυλαξουν τα εργαστηρια του Ιδρυματος.Ετσι ο Παναγιωτης και ο Μιλτιαδης,φοιτητες Μεταλλειολογιας,μπηκαν στο εργαστηριο της Φυσικης,στο ισογειο του ιδρυματος και καθησαν με τις ωρες σαν περιφρουριση.Απο το εργαστηριο περασε και ενας φοιτητης ηλεκτρονικος από την Σιβατανειδιο Σχολη.Ειδε τα μηχανηματα του εργαστηριου και τους ειπε ότι με τα μηχανηματα αυτά μπορουσαν να φτιαξουν ευκολα ένα ραδιοφωνικο σταθμο.Η ιδεα αυτή τους συγκλονισε και ριχτηκαν με τα μουτρα στην δουλεια.Σε τρεις ωρες ο σταθμος ηταν ετοιμος.Με μια μικρη κεραια η εμβελεια ηταν περιορισμενη.Για να τεσταρουν την ποιοτητα του ηχου ο Μιλτιαδης καθησε στο μικροφωνο και αρχισε να λεει ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.Η ποιοτητα του ηχου ηταν κακη.Με τις καταλληλες ρυθμισεις ο ηχος βελτιωθηκε.Αρχισαν να μεταδιδονται τα αιτηματα των φοιτητων.Σαν μουσικο χαλι ειχαν την μουσικη του Φρανκ Ζαπα,από μια πομπινα,ενός μαγνητοφωνου που βρεθηκε στο εργαστηριο.Ηλθαν και αλλοι φοιτητες και σχηματισθηκε ενός πυρηνας γυρω από τον πομπο.Η υπαρξη του πομπου ηλθε σε γνωση της Συντονιστικης Επιτροπης,τις πρωτες πρωινες ωρες της Πεμπης και πηρε τον πρωτογονο πομπο.Βεβαια καποιο μελος της Συντονικης Επιτροπης ειπε ότι αυτοι που κατασκευασαν τον πομπο ησαν αναρχικοι,γιατι ειχαν μουσικη του ΦΡΑΝΚ ΖΑΠΑ.(αν θυμαμαι καλα ηταν ο κ.Λαζαριδης).Η ιδεα του ραδιοφωνικου σταθμου ειχε ριζωσει.Μετα κατασκευαστηκε ο γνωστος πομπος του Πολυτεχνειου που ολοι ξερουμε.

ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΙΣΤΟΡΩ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΡΓΕΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΑΥΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΑΙΖΑΜΕ ΠΟΥ ΤΗΝ ΘΕΩΡΗΣΑΝ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΙ ΙΣΤΡΟΥΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ-ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΙΖΑΝ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Το λαμογιο που προδωσε και οικομονησε απο το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Εδω Πολυτεχνειο σε Αγγλικη και Γαλλικη Εκφωνιση του Σταθμου