Ουρανιτσα η Οφιουχος Αστρολογικο Ιστολογιο Astrological Blog from Greece

ΑΚΟΥΩ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΙΩΠΩ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ.ΜΟΥΓΚΑ ΣΤΗΝ ΣΤΡΟΥΓΚΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΝΕ ΤΗΝ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑ.ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΟΛΟΓΟΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΑΡΩΛΟΓΟΣ.ΜΟΝΑΧΑ ΕΝΑΣ ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΜΕΛΕΤΗΤΗΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΥ ΠΕΡΝΩ ΟΜΟΡΦΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΕΙΤΕ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΕΙΤΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΥΤΑ ΕΚΕΙ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΑΚΟΥΩ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΜΟΥ.ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ URANIALAB ΠΑΠΑΚΙ GMAIL.COM .

29.10.08

ΖΩΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΖΙΜΗ ΠΑΝΟΥΣΗ ΣΤΗΝ ATHENS VOICE

TO KEIMENO ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΕΔΩ

Toυ Τζίμη Πανούση καλλιτέχνη-ραδιοφωνικού παραγωγού - 23.10.2008

Kριός (21 Mαρτίου - 19 Aπριλίου) Το νήπιο του ζωδιακού. Ο Κριός έχει από αρχαιοτάτων χρόνων,, όπως και όλα τα ζώδια, το ρήμα που τον χαρακτηρίζει. «Είμαι» δηλώνει ο Κριός, υπάρχω, κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω, σκλάβα τη ζωή σου θα ’χω,

κι ας βαδίζουμε σε δρόμους χωριστούς, τραγουδάει στα υπόλοιπα ζώδια, βάζοντας, με την ύπαρξή του και μόνο, την απαραίτητη νοστιμιά στα υγρά των συγκοινωνούντων ζωδιακών δοχείων. Επειδή πρόκειται περί κύκλου, ο Κριός κουβαλάει στην πλάτη του την ισχυρή πίστη των Ιχθύων που προηγούνται και ξέρει ότι το βασικό συστατικό της ύπαρξής του είναι ο θάνατος. Το υποψιασμένο Κρυαράκη (με υψιλον και ήτα στο φινάλε), τα κρύα ράκη, τα φρέσκα κρύα πτώματα, ανοίγουν την αυλαία του ζωδιακού με τα δώδεκα σύμβολα, όπως οι 12 θεοί, οι 12 απόστολοι, οι 12 μήνες κ.λπ.

Tαύρος (20 Aπριλίου - 20 Mαΐου) Ο Ταύρος,, δεύτερος στην ιεραρχία του ζωδιακού, χαρακτηρίζεται από το ρήμα «έχω», που καταδεικνύει μια έντονη κτητικότητα, κατοχή και χρήση μέχρι βλακείας υλικών αγαθών, που τον οδηγεί σε ξεροκεφαλιά, πείσμα, και κολλήματα ψυχοφθόρα σε επουσιώδη ζητήματα, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται η συμβίωσή του με τα υπόλοιπα ζώδια. Ο Ταύρος είναι κατεξοχήν ζώδιο της υγιεινής διαστροφής. Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του ζωδίου ο Αδόλφος Χίτλερ και ο Σαντάμ Χουσεΐν.

Δiδυμοι (21 Mαΐου - 21 Iουνίου) The twin towers, οι δίδυμοι πύργοι της κολάσεως, οι ουρανοξύστες του ζωδιακού, που παίρνουνε εύκολα τα μυαλά τους αέρα και που, αγγελιοφόροι με φτερωτά πόδια σαν του Ερμή, καταλήγουν διαμορφωτές της κοινής γνώμης, φτιάχνουν μόνοι τους πληροφορίες και τις διοχετεύουν με τσαμπουκά, μονοπωλώντας το ενδιαφέρον της παρέας. Με υψηλά ποσοστά ομοφυλοφιλίας, οι Δίδυμοι έχουν ανεβασμένη πουστόζη, μ’ έναν τεράστιο εγωισμό, όπου ο εαυτός τους είναι το κέντρο του κόσμου. Το ρήμα που χαρακτηρίζει τους Διδύμους είναι το ρήμα «επικοινωνώ». Μεσίτες του ζωδιακού, φέρνουν κοντά τα υπόλοιπα ζώδια, με την πρόθεση να είναι πάντα αυτοί το επίκεντρο. Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος των Διδύμων ο Γιωργάκης Παπανδρέου.

Kαρκίνος (22 Iουνίου - 22 Iουλίου) Τα ευαίσθητα Καρκινάκια, γεννημένα ντάλα καλοκαίρι, με την πουτανίτσα Σελήνη να τους ανεβοκατεβάζει τα γράδα, φουσκώνουνε και ξεφουσκώνουνε μέσα τους, σαν τα νερά του Ευρίπου. Συναισθηματική σταθερότης μηδέν, εξού και η αδικαιολόγητη πολλές φορές ισχυρογνωμοσύνη τους. Καλοί δικηγόροι οι Καρκίνοι, μπορούν να υπερασπίσουν με άνεση την άποψή τους, αλλά ταυτόχρονα με την ίδια άνεση και την ακριβώς αντίθετη. Το ρήμα που χαρακτηρίζει τον Καρκίνο είναι το «αισθάνομαι». Εκπρόσωπος του ζωδίου ο πλανηταρχίδης Τζορτζ Μπους.

Λέων (23 Iουλίου - 22 Aυγούστου) Ο βασιλιάς των ζώων, που χαρακτηρίζεται από το ρήμα δημιουργώ, σφραγίζει με την παρουσία του το καλοκαίρι διότι, όπως και όλα τα ζώδια, έχει τις αμφίδρομες εξαρτήσεις του από τις εποχές του χρόνου που τον καθορίζουν. Άξια αναφοράς είναι η ψαλίδα μεταξύ των αρσενικών και των θηλυκών εκπροσώπων του ζωδίου του Λέοντα, με αποτέλεσμα τα αγοράκια να είναι κοκοράκια τετράγωνα, αρχηγοί στο κοτέτσι, ενώ τα κορίτσια εύκολα να παρασύρονται σε απόλυτες απόψεις με κατινιές και σε συντηρητισμούς με σαφές το έλλειμμα ευφυΐας. Ο Μπάρακ Ομπάμα είναι χαρακτηριστικός Λέων.

Παρθένος (23 Aυγούστου - 22 Σεπτεμβρίου) Η Παρθένος, το ζώδιο του φθινοπώρου, είναι κατ’ εικόνα και ομοίωση του Σεπτεμβρίου. Λίγο βρέχει, λίγο κάνει ζέστη, λίγο απ’ όλα. Έλλειψη πάθους, μανία με την ταξινόμηση, συντηρητικό ζώδιο και η Παρθένος, χαρακτηρίζεται από το ρήμα «ταξινομώ». Πληγωμένη η λίμπιντο της Παρθένου έβγαζε τ’ απωθημένα της στα χοιρασφάγια που γινόσαντε παλαιά στις μέρες της, με τις βωμολοχίες και τα σεξουαλικά πειράγματα, αλλά στην εποχή μας, που δεν υφίστανται τα λυτρωτικά λαϊκά δρώμενα, η Παρθένος γίνεται η ίδια γουρουνάκι, που θυσιάζεται στο βωμό της καθημερινής μιζέριας. Ο Κωστάκης ο 2ος ο μικρός είναι Παρθένος, όπως και ο Μακέιν.

Zυγός (23 Σεπτεμβρίου - 23 Oκτωβρίου) Λίγο πριν το χειμώνα, επικεφαλής των Οκτωβριανών παρελάσεων, μπροστάρης και αγέρωχος ο Ζυγός, ωραιοπαθής, νάρκισσος, υποστηρίζει με πείσμα τις απόψεις του, που ως επί το πλείστον είναι ριζοσπαστικές. Έντονη η διάθεση του Ζυγού να ξεχωρίσει από τους πολλούς, να βγει από το κοπάδι σε απόσταση ασφαλείας, ώστε να κάνει την άγρια κριτική του. Το ρήμα που χαρακτηρίζει τον Ζυγό είναι το ρήμα «κρίνω». Γνωστός Ζυγός ο Πελέ.

Σκορπιός (24 Oκτωβρίου - 21 Nοεμβρίου)
Ο χειμώνας δείχνει τα δόντια του και ο Σκορπιός δείχνει το κεντρί του. Το ζώδιο, που έχει μόνιμα την Αφροδίτη του στους πιθήκους, χαρακτηρίζεται από την πρόταση: σεξομανής αυτοκαταστροφέας. Στο ζώδιο του Σκορπιού ανήκουν οι συνάνθρωποί μας με τις περίεργες σεξουαλικές αποκλίσεις. Παρ’ όλ’ αυτά, το ρήμα που χαρακτηρίζει το συγκεκριμένο ζώδιο είναι το «αποφασίζω». Ο Σκορπιός αποφασίζει τους όρους του σεξουαλικού παιχνιδιού, είναι απόλυτος και όταν αμφισβητηθεί δεν διστάζει να στρέψει τα όπλα του στον εαυτό του και να αυτοκτονήσει. Βλέπε το διάσημο Σκορπιό Μαραντόνα.

Tοξότης (22 Nοεμβρίου - 21 Δεκεμβρίου) Ο Τοξότης είναι ζώδιο με καλλιτεχνικές ανησυχίες και ως εκ τούτου οι Τοξότες έχουν και υψηλά ποσοστά ψυχασθενειών. Αδίστακτος ο Τοξότης όταν αποφασίζει να εκδικηθεί, θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, θεμιτά και αθέμιτα και θα καταλήξει στις περισσότερες περιπτώσεις σε βαθιά κατάθλιψη. Το ρήμα του Τοξότη είναι το ρήμα «στοχεύω». Πολλοί είναι οι Τοξότες με ταλέντο και πολλοί περισσότεροι οι Τοξότες με ψυχολογικά προβλήματα, όπως ο Γούντι Άλεν και η Μαρία Κάλλας.

AΙΓΟΚΕΡΩΣ (22 Δεκεμβρίου - 19 Iανουαρίου)
Ο Αιγόκερως είναι το τελευταίο κέρατο του ζωδιακού, χαϊδεμένο, κακομαθημένο, με γυριστό κέρατο, τζιριτζάντζουλα! Υπακούει στο ρήμα «οργανώνω», με ηθική υπευθυνότητα και τελειομανία. Ο αρνητικός Αιγόκερως έχει νεύρα, μια υποβόσκουσα υστερία που τον οδηγεί σε τσιγκουνιά, υστεροβουλία και λανθασμένες αποφάσεις, ενώ ο θετικός Αιγόκερως είναι μάλλον το καλύτερο ζώδιο μακράν. Κλασικός Αιγόκερως ο Φεντερίκο Φελίνι.

Yδροχόος (20 Iανουαρίου - 18 Φεβρουαρίου) Ο νεροσυλλέκτης, ο αλτρουϊστής, ο αθεράπευτα εγωϊστής Υδροχόος είναι το κέντρο του κόσμου αυτουνού και όλων των κόσμων των παράλληλων ορατών τε πάντων και αοράτων. Ονειροπόλος και ονειροπωλητής ταυτόχρονα, ξεχωρίζει φτιάχνοντας οράματα, ιδέες, με τα μυαλά του πάνω από το κεφάλι να φτάνουν μέχρι τον ουρανό που τον κυβερνάει. Το ρήμα που αντιστοιχεί στον Υδροχόο είναι το ρήμα «γνωρίζω». Ο αρνητικός Υδροχόος είναι μυθομανής και ανυπόφορος, ενώ στη θηλυκή του εκδοχή είναι πιο προσγειωμένος και πιο χρήσιμος κοινωνικά. Πολλοί παρενδυτικοί, τρανσέξουαλς και διασεξουαλικοί ανήκουν στο ζώδιο του Υδροχόου. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήτο Υδροχόος.

Ιχθύες (19 Φεβρουαρίου - 20 Mαρτίου) Τα ψαράκια κλείνουν το ζωδιακό κύκλο (που στην ουσία δεν κλείνει ποτέ!) με ψαγμένη εσωστρέφεια και αταλάντευτη πίστη. Το ρήμα που αντιστοιχεί στους Ιχθείς είναι το ρήμα «πιστεύω», και επειδή τα ψαράκια ακολουθούν τους γνωρίζοντες Υδροχόους, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η γνώση προηγείται της πίστεως. Αυτό καλά θα κάνουν να το έχουν υπόψη τους όλοι αυτοί οι τραγόπαπες, οι θεομπαίχτες που μας ταλαιπωρούν τελευταία. Χαρακτηριστικός Ιχθύς ο Τζέρι Λιούις.

28.10.08

29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ - ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

το 1017...
γεννιέται ο Ερρίκος Γ', αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

το 1422...
ο Κάρολος Ζ' της Γαλλίας, γίνεται βασιλιάς και διαδέχεται τον πατέρα του Κάρολο Στ'.

το 1467...
στη μάχη του Μπρούστεμ, ο Κάρολος ο Γενναίος, δούκας της Βουργουνδίας, καταλαμβάνει τη βελγική πόλη Λιζ.

το 1618...
αποκεφαλίζεται ο σερ Γουόλτερ Ράλεϊ, Άγγλος τυχοδιώκτης συγγραφέας και αγαπημένος αυλικός της βασίλισσας Ελισάβετ Α' ύστερα από καταδίκη του, 15 χρόνια πριν από τον βασιλιά Τζέιμς Α'.

το 1740...
γεννιέται ο Σκωτσέζος συγγραφέας, Τζέιμς Μπόσγουελ.

το 1783...
πεθαίνει ο Γάλλος μαθηματικός, διαφωτιστής και ένας από τους δημιουργούς της Εγκυκλοπαίδειας, Ζαν Λε Ροντ Ντ' Αλαμπέρ.

το 1787...
παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο Πράγας η όπερα του Μότσαρτ "Ντον Τζιοβάνι".

το 1863...
ιδρύεται στη Γενεύη από 16 χώρες, ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός.

το 1864...
η ελληνική Βουλή ψηφίζει το νέο Σύνταγμα της χώρας.

το 1877...
πεθαίνει ο αρχηγός της Κου Κλουξ Κλαν Νέιθαν Μπέντφορντ Φόρεστ.

το 1879...
γεννιέται ο Γερμανός πολιτικός και διπλωμάτης Φρανς φον Πάπεν. Έγινε καγκελάριος το 1932 και συνέβαλε ουσιαστικά στην άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία το 1933 και στην ενσωμάτωση της Αυστρίας το 1938. Αθωώθηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης και πέθανε το 1969.

το 1879...
γεννιέται ο Ρώσος ηγέτης της Οκτωβριανής Επανάστασης Λέον Τρότσκι.

το 1881...
γεννιέται η Αμερικανίδα τραγουδίστρια Φάνι Μπράις, την οποία ενσάρκωσε στον κινηματογράφο η Μπάρμπρα Στρέιζαντ.

το 1882...
γεννιέται ο Ζαν Ζιραντού, Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος και διπλωμάτης.

το 1888...
υπογράφεται η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την Ελεύθερη Ναυσιπλοΐα στη Διώρυγα του Σουέζ.

το 1897...
γεννιέται ο Τζόζεφ Γκέμπελς, Γερμανός προπαγανδιστής και πολιτικός. Υπήρξε στενός συνεργάτης του Χίτλερ. Αναλαμβάνοντας την προπαγάνδα του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, οδήγησε τον Χίτλερ στην εξουσία, αναλαμβάνοντας κατόπιν το Υπουργείο Προπαγάνδας της νέας Κυβέρνησης. Μότο του υπήρξε "ρίξε, ρίξε λάσπη στο τέλος κάτι θα μείνει".

το 1900...
η Κίνα καλείται να καταβάλλει στους Δυτικούς αποζημιώσεις ύψους 200 εκ. δολαρίων.

το 1911...
πεθαίνει ο διάσημος εκδότης εφημερίδων, Τζόζεφ Πούλιτζερ, ο άνθρωπος, που έδωσε τον ορισμό της "κίτρινης δημοσιογραφίας", αλλά και δημιούργησε τα έγκυρα δημοσιογραφικά βραβεία, που φέρουν το όνομά του.

το 1918...
ιδρύεται η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ).

το 1922...
ο βασιλιάς της Ιταλίας Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ' αναθέτει την εντολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης στο Μουσολίνι.

το 1923...
γεννιέται ο Αυστριακός χημικός Καρλ Ντζεράσι, ο οποίος ανακάλυψε το αντισυλληπτικό χάπι.

το 1923...
περίπου ένα χρόνο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ο αρχηγός των Τούρκων Εθνικιστών Μουσταφά Κεμάλ Πασά, γνωστός ως Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων) ανακηρύσσει την Τουρκική Δημοκρατία και εκλέγεται πρώτος Πρόεδρος της Τουρκίας

το 1929...
γεννιέται ο Αμερικανός μουσικός της τζαζ Λέον Ρέντμποουν.

το 1929...
εγκαινιάζεται με επισημότητα η κατασκευή του φράγματος στο Μαραθώνα, όπου θα σχηματιστεί τεχνική λίμνη για την υδροδότηση της πρωτεύουσας. Το έργο θα ολοκληρωθεί το 1931.

το 1933...
τοποθετούνται τα πρώτα ευρωπαϊκά φανάρια σηματοδότησης στην πρωτεύουσα της Δανίας, Κοπεγχάγη.

το 1942...
στο Ηνωμένο Βασίλειο, επικεφαλής κληρικοί και πολιτικοί διοργανώνουν δημόσια συγκέντρωση για να δείξουν την οργή τους εναντίον της γερμανικής τακτικής για τους Εβραίους.

το 1944...
η πόλη Μπρέντα απελευθερώνεται από την πρώτη πολωνική μεραρχία.

το 1945...
παραιτείται ο Πρόεδρος της Βραζιλίας Γκετούλιο Βάργκας.

το 1947...
γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός, Ρίτσαρντ Ντρέιφους.

το 1947...
το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία σχηματίζουν τη Μπενελούξ (BENELUX), που αποτέλεσε τον πρόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

το 1948...
γεννιέται η Αμερικανίδα ηθοποιός Κέιτ Τζάκσον.

το 1950...
πεθαίνει ο βασιλιάς της Σουηδίας Γκουστάβος.

το 1955...
το σοβιετικό πολεμικό πλοίο Νοβοροσίσκ, χτυπά πάνω σε μία ξεχασμένη νάρκη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, στο λιμάνι της Σεβαστούπολης.

το 1956...
κάνει το ντεμπούτο της στην Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης η Μαρία Κάλλας με την "Νόρμα" του Μπελίνι.

το 1956...
το Ισραήλ εισβάλει στη Χερσόνησο του Σινά, πέρα από τα αιγυπτιακά σύνορα, συμπράτοντας με του Αγγλογάλλους εναντίον της Αιγύπτου του Νάσερ κατά τη διάρκεια της "Κρίσης του Σουέζ".

το 1956...
υπογράφεται το Πρωτόκολλο της Ταγκέρης και η διεθνής πόλη Ταγκέρη γίνεται ξανά μέρος του Μαρόκου.

το 1959...
γίνεται στην Ελλάδα σοβαρό αεροπορικό δυστύχημα με 18 νεκρούς. Αεροσκάφος, που εκτελούσε τη γραμμή Αθήνα-Θεσσαλονίκη, συντρίβεται στην Αυλώνα.

το 1960...
ο Γ. Γρίβας-Διγενής εξαγγέλλει επίσημα την ίδρυση του κόμματος "Κίνησις Εθνικής Αναδημιουργίας".

το 1961...
γεννιέται ο Αμερικανός μουσικός Ράντι Τζάκσον, αδελφός του Μάικλ και μέλος του συγκροτήματος Jackson 5.

το 1969...
γίνεται η πρώτη σύνδεση από υπολογιστή σε υπολογιστή στο δίκτυο ARPANET.

το 1969...
το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ διατάσσει την άμεση κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού.

το 1971...
γεννιέται η Αμερικανίδα ηθοποιός, Γουινόνα Ράιντερ.

το 1971...
πεθαίνει ο Αμερικανός κιθαρίστας Ντουέιν Άλμαν.

το 1978...
η Ελλάδα νικά την ισχυρή Ουγγαρία στη Θεσσαλονίκη με 4-1 για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης με γκολ των Γαλάκου (2), Αρδίζογλου και Μαύρου.

το 1985...
ο στρατηγός Σάμιουελ Ντο ανακηρύσσεται νικητών των πρώτων πολυκομματικών εκλογών στη Λιβερία.

το 1986...
πεθαίνει ο δημοφιλής κωμικός ηθοποιός Μίμης Φωτόπουλος.

το 1987...
πεθαίνει ο Αμερικανός τζαζίστας Γούντι Χέρμαν.

το 1988...
κυκλοφορεί για πρώτη φορά στο ιαπωνικό εμπόριο η κονσόλα βίντεο γκέιμ Sega Megadrive.

το 1988...
ξεκινάει το σκάνδαλο Κοσκωτά, όταν ο υπουργός Παιδείας Γιώργος Παπανδρέου καταγγέλλει τον πρόεδρο του Ολυμπιακού Γιώργο Κοσκωτά για παράνομες συναλλαγές με την τράπεζα Μέριλ Λιντς.

το 1990...
ψηφίζεται από τη ΝΔ ο νέος εκλογικός νόμος, με τον οποίο προβλέπεται η επαναφορά της ενισχυμένης αναλογικής του 1981-85.

το 1991...
το αμερικανικό διαστημικό εξερευνητικό όχημα Γαλιλαίος βγάζει την πρώτη κοντινή φωτογραφία ενός αστεροειδούς.

το 1992...
η Ισπανία επικυρώνει τη συνθήκη Μάαστριχτ.

το 1994...
ο Φρανσίσκο Μάρτιν Ντουράν πυροβολεί περισσότερες από 20 φορές εναντίον του Λευκού Οίκου, αργότερα θα καταδικαστεί για δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αμερικανού Προέδρου Μπιλ Κλίντον.

το 1995...
στο Αζερμπαϊτζάν, σκοτώνονται 300 άτομα, από πυρκαγιά που ξέσπασε σε συρμό του μετρό της πρωτεύουσας Μπακού.

το 1996...
στο Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης δημοπρατούνται 8.000 αυστροεβραϊκά έργα Τέχνης, που είχαν λεηλατηθεί από το Χίτλερ στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα έσοδα διατέθηκαν στους Αυστριακούς, θύματα του Ολοκαυτώματος, Εβραίους και μη.

το 1997...
ο Κριστιάν Βιέρι γίνεται ο πρώτος Ιταλός ποδοσφαιριστής, που σημειώνει γκολ για την εθνική ομάδα της χώρας του στην Ρωσία, στον αγώνα (1-1) για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998.

το 1997...
το Ιράκ ανακοινώνει επισήμως ότι, απαγορεύει την παρουσία και συμμετοχή Αμερικανών εμπειρογνωμόνων στις ομάδες του ΟΗΕ για τον αφοπλισμό της χώρας.

το 1998...
ενώ ήταν καθ' οδόν προς την Άγκυρα από την Αντάνα, ένας Κούρδος αεροπειρατής μπαίνει σε μία πτήση των Τουρκικών Αερογραμμών με πλήρωμα έξι άτομα και 33 επιβάτες και διατάσσει τον πιλότο να πάνε στην Ελβετία. Ο πιλότος προσγειώνει το αεροσκάφος στην Άγκυρα, ενώ είχε πει στον αεροπειρατή, ότι προσγειώνεται για καύσιμα στη Σόφια.

το 1998...
ο τυφώνας Μιτς, χτυπά τις Ονδούρες. Τουλάχιστον 11.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους στην Κεντρική Αφρική.

το 1998...
ολοκληρώνει τις εργασίες της η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης στη Νότιο Αφρική, καταδικάζοντας το Απαρτχάιντ αλλά και τη βία από μέρους του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου.

το 1998...
σε ηλικία 77 ετών ο πρώην αστροναύτης Τζον Γκλεν αποστέλλεται για δεύτερη φορά στο διάστημα με το "Ντισκάβερι". Το 1962 ήταν ο πρώτος Αμερικανός, που εκτοξεύτηκε στο διάστημα και έκανε περιφορά γύρω από τη Γη.

το 2003...
βομβαρδίζει" το μαγνητικό πεδίο της Γης με φορτισμένα σωματίδια το δεύτερο κύμα της γεωμαγνητική καταιγίδα, που είχε "πρωτοχτυπήσει" στις 24/10. Αποτελεί μία από τις ισχυρότερες ηλιακές εκλάμψεις των τελευταίων 30 ετών ενώ το αέριο υλικό, που κινείται με 7,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα την ώρα, περίπου 5 φορές πιο γρήγορα από το συνηθισμένο, δημιουργεί μία γεωμαγνητική καταιγίδα της κατηγορίας G5, της πιο ισχυρής κατηγορίας, η οποία, ωστόσο, εξασθενεί γρήγορα. Η γωνία "πρόσκρουσής" της στο γήινο μαγνητικό πεδίο, αποτρέπει τη δημιουργία σοβαρών προβλημάτων σε δορυφόρους ή δίκτυα ηλεκτροδότησης.

2008 and the Return of the Nation-State

October 27, 2008

Graphic for Geopolitical Intelligence Report

By George Friedman

The Conflict in Georgia

In and of itself, Russia’s attack on Georgia was not globally significant. Georgia is a small country in the Caucasus, and its fate ultimately does not affect the world. But Georgia was aligned with the United States and with Europe, and it had been seen by some as a candidate for membership in NATO. Thus, what was important about the Russian attack was that it occurred at all, and that the West did not respond to it beyond rhetoric.

Part of the problem was that the countries that could have intervened on Georgia’s behalf lacked the ability to do so. The Americans were bogged down in the Islamic world, and the Europeans had let their military forces atrophy. But even if military force had been available, it is clear that NATO, as the military expression of the Western alliance, was incapable of any unified action. There was no unified understanding of NATO’s obligation and, more importantly, no collective understanding of what a unified strategy might be.

The tension was not only between the United States and Europe, but also among the European countries. This was particularly pronounced in the different view of the situation Germany took compared to that of the United States and many other countries. Very soon after the Russo-Georgian war had ended, the Germans made clear that they opposed the expansion of NATO to Georgia and Ukraine. A major reason for this is Germany’s heavy dependence on Russian natural gas, which means Berlin cannot afford to alienate Moscow. But there was a deeper reason: Germany had been in the front line of the first Cold War and had no desire to participate in a second.

The range of European responses to Russia was fascinating. The British were livid. The French were livid but wanted to mediate. The Germans were cautious, and Chancellor Angela Merkel traveled to St. Petersburg to hold a joint press conference with Russian President Dmitri Medvedev, aligning Germany with Russia — for all practical purposes — on the Georgian and Ukrainian issues.

The single most important effect of Russia’s attack on Georgia was that it showed clearly how deeply divided — and for that matter, how weak — NATO is in general and the Europeans are in particular. Had they been united, they would not have been able to do much. But they avoided that challenge by being utterly fragmented. NATO can only work when there is a consensus, and the war revealed how far from consensus NATO was. It can’t be said that NATO collapsed after Georgia. It is still there, and NATO officials hold meetings and press conferences. But the alliance is devoid of both common purpose and resources, except in very specific and limited areas. Some Europeans are working through NATO in Afghanistan, for example, but not most, and not in a decisive fashion.

The Russo-Georgian war raised profound questions about the future of the multinational military alliance. Each member consulted its own national interest and conducted its own foreign policy. At this point, splits between the Europeans and Americans are taken for granted, but the splits among the Europeans are profound. If it was no longer possible to say that NATO functioned, it was also unclear after Aug. 8 in what sense the Europeans existed, except as individual nation-states.

The Global Financial Crisis

What was demonstrated in politico-military terms in Georgia was then demonstrated in economic terms in the financial crisis. All of the multinational systems created after World War II failed during the crisis — or more precisely, the crisis went well beyond their briefs and resources. None of the systems could cope, and many broke down. On Oct. 11, it became clear that the G-7 could cooperate, but not through unified action. On Oct. 12, when the Europeans held their eurozone summit, it became clear that they would only act as individual nations.

As with the aftermath of the Georgian war, the most significant developments after Oct. 11 happened in Europe. The European Union is first and foremost an arrangement for managing Europe’s economy. Its bureaucracy in Brussels has increased its authority and effectiveness throughout the last decade. The problem with the European Union is that it was an institution designed to manage prosperity. When it confronted serious adversity, however, it froze, devolving power to the component states.

Consider the European Central Bank (ECB), an institution created for managing the euro. Its primary charge — and only real authority — is to work to limit inflation. But limiting inflation is a problem that needs to be addressed when economies are otherwise functioning well. The financial crisis is a case where the European system is malfunctioning. The ECB was not created to deal with that. It has managed, with the agreement of member governments, to expand its function beyond inflation control, but it ultimately lacks the staff or the mindset to do all the things that other central banks were doing. To be more precise, it is a central bank without a single finance ministry to work with. Unlike other central banks, whose authority coincides with the nations they serve, the ECB serves multiple nations with multiple interests and finance ministries. By its nature, its power is limited.

In the end, power did not reside with Europe, but rather with its individual countries. It wasn’t Brussels that was implementing decisions made in Strasbourg; the centers of power were in Paris, London, Rome, Berlin and the other capitals of Europe and the world. Power devolved back to the states that governed nations. Or, to be more precise, the twin crises revealed that power had never left there.

Between the events in Georgia and the financial crisis, what we saw was the breakdown of multinational entities. This was particularly marked in Europe, in large part because the Europeans were the most invested in multilateralism and because they were in the crosshairs of both crises. The Russian resurgence affected them the most, and the fallout of the U.S. financial crisis hit them the hardest. They had to improvise the most, being multilateral but imperfectly developed, to say the least. In a sense, the Europeans were the laboratory of multilateralism and its intersection with crisis.

But it was not a European problem in the end. What we saw was a global phenomenon in which individual nations struggled to cope with the effects of the financial crisis and of Russia. Since the fall of the Soviet Union, there has been a tendency to view the world in terms of global institutions, from the United Nations to the World Trade Organization. In the summer of 2008, none of these functioned. The only things that did function effectively were national institutions.

Since 2001, the assumption has been that subnational groups like al Qaeda would define the politico-military environment. In U.S. Defense Department jargon, the assumption was that peer-to-peer conflict was no longer an issue and that it was all about small terrorist groups. The summer of 2008 demonstrated that while terrorism by subnational groups is not insignificant by any means, the dynamics of nation-states have hardly become archaic.

The Importance of the State

Clearly, the world has pivoted toward the nation-state as the prime actor and away from transnational and subnational groups. The financial crisis could be solved by monetizing the net assets of societies to correct financial imbalances. The only institution that could do that was the state, which could use its sovereign power and credibility, based on its ability to tax the economy, to underwrite the financial system.

Around the world, states did just that. They did it in very national ways. Many European states did it primarily by guaranteeing interbank loans, thereby essentially nationalizing the heart of the financial system. If states guarantee loans, the risk declines to near zero. In that case, the rationing of money through market mechanisms collapses. The state must take over rationing. This massively increases the power of the state — and raises questions about how the Europeans back out of this position.

The Americans took a different approach, less focused on interbank guarantees than on reshaping the balance sheets of financial institutions by investing in them. It was a more indirect approach and less efficient in the short run, but the Americans were more interested than the Europeans in trying to create mechanisms that would allow the state to back out of control of the financial system.

But what is most important is to see the manner in which state power surged in the summer and fall of 2008. The balance of power between business and the state, always dynamic, underwent a profound change, with the power of the state surging and the power of business contracting. Power was not in the hands of Lehman Brothers or Barclays. It was in the hands of Washington and London. At the same time, the power of the nation surged as the importance of multilateral organizations and subnational groups declined. The nation-state roared back to life after it had seemed to be drifting into irrelevance.

The year 1989 did not quite end the Cold War, but it created a world that bypassed it. The year 2001 did not end the post-Cold War world, but it overlaid it with an additional and overwhelming dynamic: that of the U.S.-jihadist war. The year 2008 did not end the U.S.-jihadist war, but it overlaid it with far more immediate and urgent issues. The financial crisis, of course, was one. The future of Russian power was another. We should point out that the importance of Russian power is this: As soon as Russia dominates the center of the Eurasian land mass, its force intrudes on Europe. Russia united with the rest of Europe is an overwhelming global force. Europe resisting Russia defines the global system. Russia fragmented opens the door for other geopolitical issues. Russia united and powerful usurps the global stage.

The year 2008 has therefore seen two things. First, and probably most important, it resurrected the nation-state and shifted the global balance between the state and business. Second, it redefined the global geopolitical system, opening the door to a resurgence of Russian power and revealing the underlying fragmentation of Europe and weaknesses of NATO.

The most important manifestation of this is Europe. In the face of Russian power, there is no united European position. In the face of the financial crisis, the Europeans coordinate, but they do not act as one. After the summer of 2008, it is no longer fair to talk about Europe as a single entity, about NATO as a fully functioning alliance, or about a world in which the nation-state is obsolete. The nation-state was the only institution that worked.

This is far more important than either of the immediate issues. The fate of Georgia is of minor consequence to the world. The financial crisis will pass into history, joining Brady bonds, the Resolution Trust Corp. and the bailout of New York City as a historical oddity. What will remain is a new international system in which the Russian question — followed by the German question — is once again at the center of things, and in which states act with confidence in shaping the economic and business environment for better or worse.

The world is a very different place from what it was in the spring of 2008. Or, to be more precise, it is a much more traditional place than many thought. It is a world of nations pursuing their own interests and collaborating where they choose. Those interests are economic, political and military, and they are part of a single fabric. The illusion of multilateralism was not put to rest — it will never die — but it was certainly put to bed. It is a world we can readily recognize from history.

Tell Stratfor What You Think

This report may be forwarded or republished on your website with attribution to www.stratfor.com

Αριστερά και κρίση

Του ΘΑΝΟΥ ΚΑΚΟΥΡΙΩΤΗ

Η Αριστερά δεν διεκδικεί την εξουσία για πλουτισμό πρωτοκλασάτων στελεχών, «φίλων» και παρατρεχάμενων, βάσει ιεράρχησης προτεραιοτήτων διασπάθισης δημοσίου χρήματος με ατασθαλίες, μίζες και λεηλασίες (πάγια τακτική των κομμάτων εξουσίας), όπου κάποιοι αναβαθμίζουν το δικό τους lifestyle με προκλητικά σκανδαλώδη επίδειξη χλιδής, που πληρώνουν οι συνήθεις ανύποπτοι χαμηλόμισθοι, συνταξιούχοι και όσοι γίνονται ακούσια σάκοι του μποξ προπονήσεων υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών των κομμάτων εξουσίας, οσάκις αντιμετωπίσουν προβλήματα λόγω κακοδιαχείρισης (που «επιλύουν» επιβάλλοντας δυσβάστακτους φόρους στις ασθενέστερες τάξεις), από σπατάλες και στοιχειώδη έλλειψη αίσθησης του μέτρου στη διαχείριση των κοινών. Αντίθετα, η Αριστερά πρέπει να αποδείξει πως προτίθεται να εγκύψει στις ανάγκες του υποπρονομιούχου πολίτη, όπου αυτές καθίστανται πιεστικότερες, εφόσον οι συνθήκες διαβίωσης χειροτερεύουν, λόγω διεθνών δυσμενέστατων συγκυριών, που συνεπιφέρουν πρωτοφανή συνωστισμό για εγγραφές στους καταλόγους της τάξης των νεόπτωχων. Η Αριστερά έχει δύο κύρια μελήματα: την έλλογη και δίκαιη ανακατανομή του πλούτου (χωρίς παρασημασιολόγηση του σήματος «δίκαιος», αγαπημένο σπορ των θεωρητικών του νεοφιλελευθερισμού) και την αναβίωση του κράτους πρόνοιας για την κατάντια του οποίου ευθύνονται η συντηρητική Κεντροδεξιά και η «σοσιαλδημοκρατική» Κεντροαριστερά, στην οποία όμως πρέπει να αναγνωριστεί ότι οφείλεται η δημιουργία του, στα μεταπολεμικά χρόνια, άσχετα τι συνέβη με τον «ιστορικό συμβιβασμό» καπιταλισμού-σοσιαλδημοκρατίας, ουσιαστικά τακτική υποχώρηση του πρώτου, λόγω λαϊκών πιέσεων.

Στο «σωτήριον» έτος 2008 αποδείχθηκε περίτρανα η αποτυχία του καπιταλιστικού συστήματος με την επικίνδυνα ισχυρή δόση απορρύθμισης («αυτορρύθμισης»!) και τις σοβαρές παρενέργειες, αλλά προπάντων τη χρηματοπιστωτική τραγωδία, όπου «κάποιες τράπεζες τα 'καναν θάλασσα» (ομολογία Ελληνα νεοφιλελεύθερου), την αναπότρεπτη παγκοσμιοποίηση φτώχειας, ανεργίας και πείνας και απόπειρα -όπως συμβαίνει σε οικονομικές κρίσεις- πρακτικής εφαρμογής μεθόδων, στρατηγικών και προσεγγίσεων του οικονομολόγου Τζον Κέινς, με αναβάθμιση του κράτους σε ποδοσφαιρικό παίκτη-σωτήρα, που σηκώνεται άρον άρον από τον πάγκο να σώσει από πανωλεθρία την ομάδα (που παρεμπιπτόντως δεν είναι συλλογικά ο πολίτης, αλλά ατομικά κάθε άπληστος τραπεζίτης), ενώ πριν περιοριζόταν στον ρόλο νυσταλέου «νυχτοφύλακα», που του ανέθεσαν οι υπέρμαχοι του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς Χάγιεκ, Νόζικ, Φρίντμαν κ.ά.

Η Αριστερά καλείται να προστατεύσει τα θύματα της καπιταλιστικής απληστίας: τον κάθε ηλικίας υποπρονομιούχο πολίτη, που υφίσταται τις ανά δεκαετία συνέπειες των κατά Μαρξ και Κοντράτιεφ «κυκλικών» καπιταλιστικών κρίσεων, ενώ η νέα παγκοσμιοποιημένη τάξη πραγμάτων τού δείχνει «κόκκινη κάρτα», αποκλείοντάς τον από τα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα, καθιστώντας τον ουσιαστικά μία μεταμοντέρνα εκδοχή δούλου των δημοκρατιών (ή ολιγαρχιών) της αρχαιότητας. Στην παρούσα καπιταλιστική κρίση η επέλευση δικαιότερου κόσμου αλληλεγγύης και ίσων ευκαιριών εξακολουθεί περισσότερο από ποτέ να αποτελεί φαντασίωση συντηρούμενη από το διατυμπανιζόμενο οριστικό τέλος των ουτοπιών. Το μεγάλο κραχ (1929-39) σημασιοδότησε την κατίσχυση του ναζισμού. Ποιες θα είναι οι εμπρόθετες και απρόθετες συνέπειες του νέου κραχ υφέσεων, πτωχεύσεων και ανεξέλεγκτης ανεργίας, «φονικό όπλο» στα χέρια κάθε ρατσιστικής Ακροδεξιάς; Ο ρόλος της Αριστεράς είναι να αναβιώσει νοηματικά και εμπράγματα τον «δήμο», ως ενεργό πολιτικό όργανο ικανό που παρεμβαίνει υπέρ των πολιτών. Για να της ανατεθεί τέτοιος ρόλος, προϋποτίθεται ότι ο Ελληνας ψηφοφόρος δεν θα υποφέρει από στερητικό σύνδρομο εάν παραγκωνιστεί ο δικομματισμός, αφού -ας μην ξεχνάει- αυτός του έδωσε απτά δείγματα κακοδιαχείρισης με επάλληλα πολιτικά σκάνδαλα και άλλα δεινά. Ουδείς αναμένει ειδικές προσφορές αριστερών μαγικών λύσεων στα αδιέξοδα· δικαιούται όμως να ελπίζει σε εντιμότερη και αποτελεσματικότερη διαχείριση των οικονομικών κρίσεων από εκείνες στις οποίες έχουμε «εθιστεί» από τα κόμματα εξουσίας.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 27/10/2008

Τι ειπαν οι συμμαχοι για τους Ελληνες και το επος του 1940

Διασημοι με Χειρωνα στον Σκορπιο