Ο χρονος κατά τον οποιο ο Μαιτρ γνωριζει αρκετα τη δυναμη και την αδυναμια του θεωριτικου συστηματος του,της τεχνης του,της θρησκειας του,συμπιπτει με την περιοδο που η εξουσια του είναι ελαχιστη.Ο μαθητης,ο αποστολος ο οποιος τυφλωμενος από το κυρος του Μαιτρ και την ευλαβη προσηλωση του σε αυτόν αποστρεφει τους οφθαλμους από την αδυναμια του θεωρητικου συστηματος της θρησκειας κτλ,εχει κατά κανονα,για αυτόν ακριβως το λογο,μεγαλυτερη ισχυ από το Μαιτρ.Χωρις αυτους τους τυφλους μαθητες ουδεποτε η επιρροη ενός ανθρωπου και του εργου του καταφερε να εξαπλωθει.Για να συμβαλουμε στο θριαμβο μιας ιδεας,συχνοτατα αρκει να εργαστουμε για μια ενδομυχη συμπραξη της βλακειας,ωσπου το τεραστιο βαρος αυτης να υπερισχυει συμπαρασυροντας την πρωτη στη νικηφορο πορεια της.
Νιτσε Humain,trop humain Aφορισμος 122
1 σχόλιο:
"Aνταμοίβει κανείς άσχημα τον δάσκαλο όταν μένει πάντα μαθητής.Και γιατί δεν θέλετε να μαδήσετε το στεφάνι μου ; Με σέβεστε. Τι θα γίνει όμως αν μια μέρα πέσει κι ανατραπεί ο σεβασμός σας ; Φυλαχτείτε μην σας συνθλίψει ένα άγαλμα...Δεν είχατε αναζητήσει ακόμα τον εαυτό σας, τότε με βρήκατε. Αυτό κάνουν όλοι οι πιστοί, γι'αυτό μετράει τόσο λίγο οποιαδήποτε πίστη. Τώρα σας καλώ να με χάσετε και να βρείτε τον εαυτό σας..."
Φρίντριχ Νίτσε
Δημοσίευση σχολίου